Guayaquil, 25 juni 2006
14 Juni ´s ochtends de bus genomen naar Guayaquil in Ecuador. In de bus twee Nederlandse meiden ontmoet genaamd Jojanneke en Ricki, die we later nog vaker zullen ontmoeten. Busreis was traag door o.a. de border(grens)formaliteiten in Peru en Ecuador (ons bushulpje/steward raakte zelfs slaags met een van de locals daar) en doordat de bus opeens van de buitenkant diende te worden gewassen (erg vreemd hoor, maar ja alles gaat hier niet zoals verwacht mag worden weten we inmiddels). Guayaquil is de grootste stad van Ecuador en tevens niet erg veilig, dus ´s avonds op tijd terug in het hotel. Alhoewel we hadden besloten niet naar de Galapagos eilanden te gaan, werden we, door Jojanneke en Ricki die wel wilden gaan, zo beinvloed dat we toch hebben geinformeerd naar de prijs en datum van een eventueel vertrek, want vanuit Guayaquil kun je namelijk erg makkelijk naar de Galapagos vliegen. 3 Reisbureau´s later hebben we opnieuw besloten dat de Galapagos niet voor ons is weggelegd deze keer. Minimaal 1500 dollar per persoon en we konden pas een week later vertrekken waardoor we te krap zouden komen te zitten met onze terugreis. Op 15 juni ´s ochtends de voetbalwedstrijd Ecuador- Costa Rica gekeken, waarbij Ecuador met 3-0 won. Nou de stad werd helemaal gek. Allemaal geel, rood en blauw geklede mensen, toeterende auto´s en overal op straat waren salsa dansende mensen. Wat een emotie bij deze mensen. Echt zuid-amerikaans. Die dag de stad verkend en o.a. in een park geweest waar wel honderden leguanen vrij rondliepen (toch nog een beetje Galapagos!). ´s Avonds om 22:00 uur de nachtbus naar Quito genomen. Wat een afschuwelijke nacht was dat. Eerst werden er allemaal vechtfilms gedraaid en later ging de muziek volop aan. Gelukkig hadden wij oordopjes bij ons, waarvan we met veel plezier gebruik hebben gemaakt. Om 5:30 uur in Quito aangekomen en daar bij het uitstappen werden we bijna aangevallen door een of andere man die compleet de weg kwijt was en even later tegen onze taxi begon te trappen en te slaan. Dit was geen fijne kennismaking met Quito, waar we qua veiligheid toch al een beetje huiverig voor waren. Quito is overdag prima te doen, maar ´s avonds niet. Speciaal in de Gringowijk waar wij zaten, werden ´s avonds veel mensen overvallen, dus wij hebben maar weer een avondklok voor onszelf ingesteld. Leuk hostal gevonden en daar ´s ochtends de wedstrijd Nederland-Ivoorkust gekeken (wat een stress wedstrijd), maar gelukkig heeft Nederland met 2-1 gewonnen. Vervolgens Charles gebeld ivm zijn 56e (toch??) verjaardag en verder een beetje aangeklungeld die dag. De volgende dag 17 juni zijn we met de bus naar Mitad del Munde gegaan, oftewel de Ecuator/Evenaaar. Erg leuk en grappig om met je ene voet op het zuidelijk halfrond te staan en met je andere voet op het noordelijk halfrond. Wat erg geinig is, is dat er binnen een straal van 1 kilometer twee evenaars zijn. Een ontdenkt door een fransman en een pre-Inca. Nu blijkt vele jaren later (via gps systeem) dat de fransman het niet goed heeft opgemeten en de pre-Inca evenaar de juiste is. Bij de pre-Inca evenaar is een klein museumpje gebouwd die we hebben bezocht. Daar kregen we een rondleiding en werden allerlei testen uitgevoerd waaruit bleek dat de krachten van het noordelijk halfrond anders zijn dan die van het zuidelijk halfrond. Bijvoorbeeld als je water laat weglopen in de gootsteen. Op het noordelijk halfrond draait het water tegen de klok in, terwijl op het zuidelijk halfrond het water met de klok meedraait. Op de lijn van de evenaar is ook minder weerstand, waardoor je een gestrekte arm zonder veel kracht naar benenden kunt duwen met 1 hand. Zo hebben we op de evenaarslijn ook nog een ei op de kop van een spijker stil gelegd, waarvoor we een certificaat hebben gekregen. Kortom, erg vermakelijk. De volgende dag (vaderdag) de Old Town bezocht en ´s middags in het park gezeten. Waar je ook keek, zag je alleen maar voetballende mensen. Jong, oud, man, vrouw. De Ecuadorianen zijn echt helemaal gek van het WK.´s Avonds de nachtbus genomen naar Puerto Viejo om vanuit daar via een overstap in de plaats Jipijapa in Puerto Lopez uit te komen om daar walvissen te spotten. Busreis was gelijk aan die naar Quito, maar we hadden gelukkig onze oordoppen weer bij ons. In Puerto Lopez erg leuk hostalletje met erg vriendelijke en gastvrije mensen gevonden. Vriendelijk en gastvrije mensen van een hostal waren we niet meer gewend en we voelden ons direct thuis. De gastvrouw heeft voor ons voor de volgende dag de walvistour en tevens een bezoek aan het eiland ¨Isla de Plata¨ geregeld. Op 20 januari ´s ochtends de boot genomen naar Isla de Plata, na een uur vertraging. Ilse had die ochtend weer even problemen met haar buik, dus het late vertrek was geen probleem. De oorzaak was of het vele snoep van de avond er voor of een verkeerd visgerecht. Helaas zagen we op de heen weg geen walvissen, maar op de terugweg weer een kans. Op het eiland een 3 uur durende wandeling gemaakt, met heerlijk warm weer. We hebben de blue-footed booby, de red-footed booby, de masked booby, de red fregat (prachtig rode soort ballon/borst kan het mannetje opzetten) gespot. Sommigen met eieren aan het broeden, anderen zittend op hun kindje, dat net was geboren. Prachtig allemaal en dus na de leguanen in het park wederom een beetje Galapagos voor ons. Super dus. Terug op de boot gelunchd en vervolgens dan eindelijk de Humboldt-walvissen gezien. Een 3-tal dicht bij elkaar. De dag is compleet en dus terug richting wal. We zijn erg blij met deze dag en samen met de gastvrije hostaleigenaren hebben we weer een positieve-vibe op onze reis. De volgende dag door een natuurpark gewandeld in de ochtend langs 3 verschillende strandjes en op het laatste strand (geen zon, maar toch een verbrande rug voor Erik) blijven liggen, tot om 13.00 een soort tsjoek-tsjoek ons kwam ophalen. Om 14.00 de saaie 0-0 van Nederland tegen Argentinie gezien. Conclusie van de poule-fase van Erik is dat het nog niet echt leuk is om naar te kijken dat nederlands elftal en goed al helemaal niet.
De volgende dag, 22 juni, in de ochtend met de bus 3 uurtjes met de bus naar Montanita. We kwamen in Puerto Lopez per toeval Ricki en Jojanneke tegen en die vertelden ons dat Montanita een leuk hippi-achtig surfers plaatsje is en iets beter weer heeft. En ze hadden gelijk, hoewel weer geen zon gezien. Gelijk bij aankomst zagen we de 2 dames al weer op een terrasje zitten (hoewel Montanita niet erg groot is hoor) en afgesproken om in de middag onze surfcapaciteiten maar eens te testen. Het bleek dat om 13.00 de golven nog te sterk waren voor de beginners en dus om 14.00 terug. Eerst droog oefenen op het zand, toen op het zand en op een surfboard en toen rond 14.30 naar de echte zee. haha. Dat is verdomd moeilijk zeg. Het surfen dat we oefenden is dat zonder zeil. Het is erg moeilijk om jezelf op te drukken en op de plank te gaan staan. Om vervolgens dan ook nog je evenwicht te bewaren en een goede, lekkere golf te vinden (The Perfect Wave zeg maar, voor de wave-catchers onder ons) is haast niet te doen. Alleen Ilse kreeg het uiteraard weer 4 keer voor elkaar. Volgens Erik was zijn surfplank niet lang genoeg voor hem. hahaha. Vermoeid en al met enige spierpijn aan wal gekropen, gedouched en gaan eten met Ricki en Jojanneke. En niet alleen eten zeg. Vanaf 19.00 aan de cocktails gegaan (die verdomde happy hours ook altijd) en om 5.00 in de ochtend na op een feestje nog meer dan een uur te hebben gedansd vielen we in ons bed. Gevolg, de volgende dag geen bus naar Quayaquil en vervolgens naar Mancora voor ons, maar een dag brak in en rond het bed en hostel. Wel nog even geinternet en nagenoten van het telefoongesprek dat Ilse gisterenmiddag met Tanja Effing had. Tanja en Bas gaan trouwen mailden ze ons en dus ff bellen. Via de telefoon vroeg Tanja aan Ilse om haar getuige te worden tijdens het huwelijk. Erg bijzonder natuurlijk en emotioneel. Het leek 13 april 2006 wel toen Erik Linda aan de telefoon had. Erg mooi dus allemaal.
Op 24 juni dan maar de bus naar Guayaquil. Daar aangekomen bleek de Internationale bus company richting Mancora, Peru, al dicht. Balen, dan morgenvroeg maar weer proberen en wellicht geen Nederlands elftal voor ons morgen. In Quayaquil kwamen we direct per toeval Ricki en Jojanneke weer tegen, in het zelfde hostel ingecheckt. Lachen hoor. Zij gaan morgen naar de Galapagos. We eten KFC (is eigenlijk alleen maar junkfood hier te vinden wat een beetje betrouwbaar oogt) en gaan slapen. Volgende dag vroeg naar de Buscompany gegaan, want de telefoon werd niet opgenomen. Aldaar bleek ............. wederom een staking (al enige dagen) van bussen. Balen dus. Bij de grens wordt er gestaakt en dus op het oog geen kans om Peru te bereiken en we vertrekken over 5 dagen vanuit Lima, Peru. Geen idee hoe lang de staking nog gaat aanhouden werd ons verteld. 1 Voordeel, we kunnen en Ecuador - Engeland zien en Nederland - Portugal. We besparen de chagerijnige details maar van de rest van de dag. Over het voetbal en Figo uit Portugal al helemaal niet gesproken.
Volledig in een dip gaan we de Burgerking maar bezoeken, onze weblog updaten en hopen dat de staking morgen voorbij is. Ons geliefde strand met zon is ons blijkbaar niet gegund de laatste dagen, hoewel de hele reis helaas nog niet. Dat begon al in Mui Ne, Vietnam, toen we ons verslapen hadden in de bus. Hoewel we ons na de afgelopen dagen weer realiseren dat het allemaal maar relatief is zolang je gezond bent, hopen we dat we snel en niet te duur Lima tijdig kunnen bereiken. Strand en zon hebben we al opgegeven.
Groeten allemaal uit de meest saaie stad van Ecuador,
Erik en Ilse
Mancora, 27 juni 2006
Zoals we in onze vorige update vanuit Ecuador hebben vermeld, zaten we vast in de plaats Guayaquil ivm stakingen tussen de plaats Machala en de grens met Peru. Aangezien we ons vliegtuig a.s vrijdag vanuit Lima in Peru niet willen missen, hebben we ondanks adviezen van de Nederlandse overheid om in deze landen ver weg van stakingen te blijven, toch besloten de staking op te zoeken en te bezien of er toch nog een mogelijkheid is om de grens te bereiken. Nou het is ons na een dag reizen gelukt, maar het was geen pretje. 's Ochtends vroeg met een lokale bus vertrokken richting Machalla. Na een reis van 3,5 uur inclusief een stop van een kwartier omdat uit de motor allemaal rook bleek te komen op een bepaald moment en iedereen de bus diende te verlaten, zijn we ergens op een kruising uit de bus gezet met het advies om de bus aan de overkant te nemen richting de grensplaats Huaquilles. Dit hebben we gedaan, maar na ongeveer 20 minuten stonden we al vast midden tussen allemaal schreeuwende en stakende mensen. Samen met de rest van de bus uitgestapt en vervolgens bepakt en bezakt met een aantal mensen die ons wel aardig en betrouwbaar leken de staking ingelopen. Wegen waren geblokkeerd met zand, stenen en vrachtwagens en in het begin veel schreeuwende en agressief ogende mensen. Na ongeveer een half uur in de velle zon met al onze tassen te hebben gelopen kwamen we bij het einde van dit deel van de staking. Ilse kreeg onderweg nog allemaal roet uit een knalpijp van een vrachtwagen over zich heen en was net zwartepiet (kon er ook nog wel bij). Een man die we in de bus hadden ontmoet en die ons op het eerste gezicht betrouwbaar leek (later bleek hij dat niet te zijn, want hij wilde namelijk dat wij zijn vervoer betaalden omdat hij zogemaand onze gids was vertelde hij aan iedereen. We konden genoeg spaans verstaan en spreken om hem duidelijk te maken dat daar geen sprake van was), vertelde ons dat aan het einde van de staking wel bussen zouden staan die we konden nemen. Nou nee dus. Na flink onderhandelen zij we uiteindelijk met 10 mensen achterin een pickup truck gestapt die ons naar het volgende stadje zou brengen. Daar aangekomen hebben we weer met de chauffeur onderhandeld om ons naar de grensplaats te brengen. Na 10 minuten rijden wederom staking, maar nu van allemaal taxichauffeurs die met 10-tallen auto's tegelijk agressief op ons af kwamen rijden. We zijn snel omgekeerd met de auto. Maar wat nu, er was geen andere weg, dus uiteindelijk weer besloten die kant op te rijden en verder te gaan lopen. De taxichauffeurs lieten gelukkig de lopende mensen wel door en na een half uur lopen kregen we weer een pickup truck taxi aangeboden, waar ilse bijna uitviel omdat deze wegreed en zij nog niet in de truck zat. Na 5 minuten weer blokkade. Weer eruit, verder lopen en lopen en lopen. Ja einde van de blokkade was in zicht en daar stond een grote bus op ons te wachten. Joepie!!! Wij opgelucht de bus in die ons bijna bij de grens kon afzetten. Bijna, want daar was de laatste blokkade. Weer uit de bus, tassen mee, velle zon en wandelen. Einde blokkade, taxi met twee erg aardig en betrouwbare oudere peruviaanse vrouwen naar de grens gelopen voor onze exitstempels van Ecuador. Taxi bleef op ons wachten terwijl wij weer geconfonteerd werden met de onwillige en niet werkende ambtenaren, waardoor we erg lang moesten wachten op een stempel. Eindelijk stempel, reis vervolgt met taxi totdat deze niet verder kon. Weer uit de taxi, midden door de grensplaats gelopen (erg onprettig met allemaal mensen die aan je zitten en iets van je willen). Uiteindelijk weer met de twee peruviaanse vrouwen een taxi genomen naar de immigratiedienst van Peru ivm stempels. Taxi bleef weer wachten. Dat ging vrij vlot en eindelijk waren we dan in Peru. Met de de taxi uiteindelijk naar de grensplaats in Peru, Tumbes, gebracht zonder al te veel moeite. Vanuit daar hebben we de bus genomen naar Mancora, en uiteindelijk na nog een aantal stops, controles, problemen met onze baggage om 20:00 uur in Mancora aangekomen. Mancora = strand , dus vandaag en morgen heerlijk relaxen op het strand voor ons. Dat hadden we wel even nodig na de adrenaline van gisteren. We hebben ons verstand maar op nul gezet, zijn scherp gebleven en hebben geluk gehad dat we op een relatief eenvoudige manier toch nog in Peru zijn aangekomen. Morgenavond nemen we de nachtbus naar Lima en daar komen de 29e juni in de ochtend aan. Dan nog 1,5 dag in Lima en 30 juni om 19:55 uur plaastelijke tijd vliegen we terug naar Nederland, waar we 1 juli om 18:45 uur naar verwachting zullen landen, na tussenstop in Madrid. We hopen dat alles volgens planning blijft lopen. Een ding hebben we wel geleerd in de landen die we het afgelopen halfjaar hebben bezocht, namelijk dat niets normaal en volgens verwachting gaat. We hebben erg veel zin om naar huis te gaan en iedereen weer te zien, met name na ons avontuur van de staking is het voor ons wel even genoeg geweest.
Adios
Erik en Ilse
Cusco, 30 mei 2006. Zie tevens Bolivia voor de laatste dagen daar.
Puno ligt evenals Copacabana aan het Lake Titicaca en vanuit Puno hebben we de beroemde Islas Flotas bezocht. Islas Flotas zijn eilanden die geheel gebouwd zijn van riet. Het zijn drijvende rieteilanden en bijna alles (huizen, boten etc ) zijn gebouwd van riet. De reden waarom deze mensen in het verleden rieteilanden hebben gebouwd, was om te ontsnappen van een bepaald Incavolk dat hen overheersde. De eilanden die de touristen tegenwoordig bezoeken, zijn echt voor de touristen gemaakt, maar er bestaan verderop in het Lake Titicaca nog steeds drijvende eilanden met authentieke mensen. Erg bijzonder om te zien. We hebben ook nog een stukje gevaren in een boot van riet. Als een boot goed gemaakt is, dan kan deze een jaar varen voordat het riet kapot gaat. ´s Middags hebben we de Silustani graftombes bezocht, een van de bezienswaardigheden in de omgeving van Puno. Deze stammen uit de Pre-Inca en Incatijdperken. De volgende dag dan eindelijk vertrokkken naar de plaats die een van de hoogtepunten van onze reis in Peru moet worden, namelijk Cuscu (bekend om o.a. Machu Pichu). Cusco is inderdaad een erg leuke, gezellige, maar wel een heel erg touristische stad. In Cusco en haar omgeving is het meest bewaard gebleven van het oude Incarijk. Gisteren hebben we de stad verkend middels een tour en vandaag gaan we Incaruines in de omgeving bezoeken. Op ons lijstje staat vervolgens nog een tour naar de Sacred Valley en uiteraard het belangrijkste: het bezoeken van Machu Pichu zelf. Helaas, helaas kunnen we niet de beroemde Incatrail van 4 dagen lopen. Er worden slecht 500 mensen, inclusief alle dragers die de groepen begeleiden, per dag toegelaten en de trail is volgeboekt tot en met augustus. Mensen boeken de trail vanuit hun thuisland minimaal een half jaar van te voren. Aangezien wij ons niet vast wilden leggen qua tijdstip, hadden we besloten om niet van te voren te boeken, hetgeen we nu moeten bezuren. Het niet kunnen wandelen van de Incatrail is voor ons een erg grote teleurstelling. We hebben ons inmiddels erbij neergelegd (zijn nu namelijk al een paar weken ermee bekend dat de incatrail niet voor ons is weggelegd) en maken nu andere plannen om Machu Pichu te bezoeken. Machu Pichu bezoeken is namelijk geen probleem en dat is nu juist de highlight van de 4 dagen incatrail. Op dit moment doen we het echter een beetje rustig aan. Ilse heeft nu al meer dan 1,5 week buikklachten en Erik sinds drie dagen. We voelen ons slap en niet in staat om erg veel te ondernemen. Gelukkig is Cusco een erg leuk stad om rond te hangen en hopelijk knappen wij snel op. Een voordeel is wel dat we nu eindelijk veel tijd hebben om de foto´s op de weblog te zetten. De update is dan ook gereed. Zie de links Argentinie, Chili en Bolivia. Dus ook Argentinie en Chili bevatten nieuwe mooie foto's. Dit is een kleine selectie van onze belevenissen de laatste maanden. Tot slot hebben we gemerkt dat de provider van onze weblog heeft besloten om de weblog aan te passen. Hier zijn we niet blij mee, want de lay-out is niet meer zoals deze was, maar als jullie goed de log bestuderen, kunnen er nog steeds reacties worden geplaatst, wat we natuurlijk erg leuk vinden. We hebben nog 4 weken te gaan voor we weer terug zijn in Nederland, dus we blijven nog even volop genieten.
Adios
Erik en Ilse
Mancora, 12 juni 2006
De ochtend van 1 juni was drama. Tijdens ons ontbijt staat er rond 7.30 een Peruviaanse jongen in het hostel die zegt dat onze terugreis van Machu Picchu naar Cuzco verkeerd is geboekt en dat wij de treinkaartjes op het treinstation moeten gaan omruilen. Dat klonk ons vreemd in de oren en met behulp van de hoteleigenaar concludeerden we dat dat het probleem van de tourorganisatie is en niet van ons en dat wij dus niets gaan omwisselen. We hebben ons ontbijt vervolgens voortgezet. Wel een beetje stress natuurlijk, want we willen morgen naar Machu Picchu en de bus naar Arequipa is al geboekt. Geen tijd om Machu Picchu uit te stellen dus. Om 8.10 probeert de jongen + zijn oom het weer bij ons en de hoteleigenaar wordt boos. Om 8.30 gaan wij voor een hele dag op de Sacred Valley tour en we weten dus niet hoe of wat voor morgen. De Sacred Valley tour is erg goed en zeer mooi. Pisac, Ollantaytambo en Chinchero zijn prachtige Inca Ruines, hebben prachtige vergezichten en wederom mooie Inca verhalen gehoord. Om 18.30 zijn we terug in Cuzco en het blijkt nu dat we de terugreis kaarten hebben tot Ollantaytambo en dat we daar worden opgepikt en naar Cuzco worden gebracht door de tourorganisatie. Dit is niet waar we voor hebben betaald, maar we vinden het allang prima en het lijkt ons ook nog sneller ook. Onze magen zijn weer in orde en we hebben heerlijk gegeten die avond. Geen film gekeken, zoals de vorige twee avonden (Da Vinci Code en 11.14, beiden gratis bij 1 drankje van 1,5 euro). en we zijn op tijd gaan slapen.
Volgende dag om 5.45 staat de tourorganisatie op de stoep om ons naar het treinstation te brengen. Alles wordt uitgepraat met hen en het is oke zo. De trein vertrekt om 6.15 en om 10.15 zijn we in Agua Calientes. Ons gereserveerde hotel gevonden en om 11.30 liggen wij in de heerlijke hotspring bij een temperatuurtje van ca. 25 graden. Prachtige bergen om ons heen. Heerlijk. Dit is vakantie. De lunch is prima en verder een beetje geinternet en de marktjes afgelopen. Het avond eten is knudde met een rietje en we eten het dan ook niet op. Slechtste pizza ooit. Bij de buren een hamburger gegeten, die beter was.
De volgende dag om 5.30 ontbijt en om 6.15 vertrekt de bus naar Machu Picchu(MP) Om 6.45 begint ons MP avontuur en de gids met zijn rondleiding. Prachtig en indrukwekkend zeg. Het is echter wel af en toe mistig, maar dat maakt het weer extra misterieus. Alle klassieke foto´s kunnen nemen, dus die vertellen wel waarom het echt een aanrader is. Ook naar Huayna Picchu geklommen, de berg op de klasieke foto´s. Van hier uit is het uitzicht op deze door de Spanjaarden nooit ontdekte stad weer anders en minstens even indrukwekkend. Moe maar voldaan gaan we rond 12.30 weer terug naar Agua Calientes voor de lunch en internet. Om 16.20 vertrekt de trein en om 18.00 prive auto en om 19.20 aankomst Cuzco. Gelukkig een mooie 2 persoonskamer voor ons en we voelen ons toppie en gelukkig.
Heerlijk geslapen. De afgelopen dagen hebben we in 10 persoons dorms geslapen en dan lukt slapen altijd minder goed. Tevens vaak vroeg opstaan, dus deze nacht was welkom. Beetje in de zon gezeten en een film gekeken (Lucky Number Slevin) in de middag en om 20.30 de bus naar Arequipa genomen, de nacht door.
De bus was erg goed en om 5.00 al aankomst in Arequipa. Eerder dan we dachten, maar prima zo. Tussendoor is Alan Garcia de nieuwe president van Peru geworden gisteravond. Hij is de minst slechte kandidaat. De andere (Ollanta) was een vriend van Venezuela en dat zou samen met de vrienden van Cuba en Bolivia te veel van het goede zijn geworden in Zuid Amerika. Politiek leeft erg in Peru en Arequipa en er zijn dan ook rellen geweest hier, omdat hier Ollanta de favoriet was. Om 6.00 hotel gevonden en tot 9.00 verder gaan slapen. De Colca Canyon tour geboekt voor de komende 2 dagen en de bus naar Nazca voor de nacht als we daarvan terug komen. Boeken geruild en het museum van Juanita bezocht. Juanita is het best bewaard gebleven Inca mummie kindje dat in de Incatijden werd opgeofferd aan de goden, die hen moesten beschermen tegen vulcanen en andere rampen. Erg indrukwekkend en waardevol ook voor de onderzoekers van de Incatijden en geschiedenis in het algemeen.
Om 9.00 vertrokken richting de Colca Canyon met 10 anderen in een bus. Prachtige busrit door bergen en weer tot op 4.800 meter hoogte soms. Arequipa ligt op 2.300 en daar dus geen zware ademhaling voor ons. Gelunchd en geslapen in Chivay en de avond weer in hotsprings gelegen. Heerlijk wederom, met een biertje in het warme water. Daarna het diner met Peruaanse dansers en muziek. De volgende ochtend om 5.00 wakker, 5.30 ontbijt en om 6.00 in de bus richting de Condors door de Colca Canyon. Het is steenkoud, mede door de hoogte, maar rond 6.30 komt de zon er door en warmt het snel op. We rijden langs dansende kinderen (om 6.30!!) op straat, kerken, bergen en valleien met Inca en Pre-Inca terrassen en komen rond 8.30 aan bij de plek waar we de Condors moeten gaan zien. Eerst zien we ze laag in de vallei vliegen, maar dan komen ze door de warme wind gedragen langzaam omhoog. Eerst 1, dan 2, 3, 4 en rond 9.30 wel 15 of 20. Prachtig en zo dichtbij soms. Vanaf een meter of 3 zien we een hele familie landen op een rotsblok. Erg indrukwekkend met die vleugels van wel 3 meter breed. De terugweg dezelfde weg gereden en gelunchd. In Arequipa even geinternet en gegeten. Backpacks gepakt bij hotel en richting het busstation met de taxi. Om 22.00 vertrokken richting Nazca in een erg luxe bus (camabus. cama=bed) en heerlijk kunnen slapen zoals jullie wel begrijpen.
In Nazca vanaf het busstation rond 8.00 direct een localbus genomen richting de Mirador om de misterieuze Nazca-lijnen te bekijken. De Mirador bleek een stalenbouw constructie en geen berg zoals we dachten. En de lijnen waren niet erg indrukwekkend vonden we. Lang niet zo groot en volgens ons zijn ze gewoon getekend door iemand en dus niet misterieus. Weer terug naar Nazca en deels gelopen en deels een taxi gepakt om naar Pre-Inca aquaducten te gaan, die tevens als waterirrigatie functioneren. Dit was wel leuk en bijzonder. Een uur teruggelopen door de locale landbouwvelden, gelunchd en om 14.00 de bus naar Ica. Daar om 16.15 aangekomen en taxi naar de Oase plaats Huacachina gepakt, na eerst de bus naar Lima voor overmorgen te hebben geboekt. Huacachina en ons hostel zijn echt relaxed. We zitten tussen allemaal mega hoge zandduinen aan een zwembad in de zon tussen palmbomen. Het kan slechter toch? In de avond met de BBQ meegedaan en David en Catherine uit England ontmoet. Leuke avond met hen gehad en veel Cuba Libre (BaCo) tijdens de BBQ gedronken (All inclusive. haha).
Volgende dag, 9 juni, begint het WK en dus ontbijtje en snel aanschuiven bij de TV voor Erik met zo'n 30 anderen, voornamelijk engelsen, en Ilse lezend in de zon aan het zwembad. Duitsland wint met 4-2, maar de 2 doelpunten van Costa Rica waren volgens de Engelsen en de locale mensen gezien het harde gejuich het hoogtepunt van de wedstrijd. haha. Om 16.00 de Sanddunes Buggy tour. Super gaaf zeg. In een buggy met 9 personen al achtbaan-achtig door de mega hoge zandduinen crossend. Volgens Ilse moet Erik nu ook in alle achtbanen durven, want dit was heftiger volgens haar. Tevens sandboarden, hetgeen Ilse erg goed af ging. Erik nam geen risico met zijn knie, maar heeft erg leuke filmpjes van de stoere sandboardende Ilse gemaakt. Nog 2,5 week en dan kunnen jullie ze zien. Zonsondergang en nog een Oase gezien, waarna we met 6 anderen zijn gaan eten en drinken. De verrassing was het nagerecht.... Een paar gram gratis wiet. haha. De Italianen hebben het gerookt en wij hebben vriendelijk bedankt. Volgende dag om 8.00 Engeland met 1-0 zien winnen van Paraguay in een saaie wedstrijd, maar dat maakte de bierdrinkende (om 8.00 uur!!) Engelsen echt helemaal niets uit en dus klein feestje. Om 13.00 met de bus naar Lima.
Daar aangekomen hotel met TV gezocht (voor de wedstrijd van morgenvroeg tegen Servie) en in Miraflores de boulevard en het park bekeken. Dit is een leuk en veilig deel van Lima en hier komen we zeker terug voor we vertrekken. We hebben de bus voor morgenmiddag naar Mancora geboekt en dus kunnen we na de wedstrijd van het Nederlands elftal vertrekken.
Om 7.30 de wekker en om 8.00 het echte begin van het WK. In een meer spannend dan mooie wedstrijd zien we met ons 2en Nederland scoren en winnen. Dat voelt goed en we kunnen weg naar Mancora voor het strand hopelijk. De bus de nacht door is weer prima en Mancora blijkt een erg klein strand plaatsje te zijn. Vanochtend aan het strand gelegen en net gelunchd, Bennie Kruiders gebeld en gefeliciteerd met zijn verjaardag. Morgen blijven we nog voor een dag strand en dan gaan we een kleine 2 weken Ecuador bekijken, inclusief walvissen hopelijk.
Groeten,
Erik en Ilse
Mancora, 27 juni 2006
Zoals we in onze vorige update vanuit Ecuador hebben vermeld, zaten we vast in de plaats Guayaquil ivm stakingen tussen de plaats Machala en de grens met Peru. Aangezien we ons vliegtuig a.s vrijdag vanuit Lima in Peru niet willen missen, hebben we ondanks adviezen van de Nederlandse overheid om in deze landen ver weg van stakingen te blijven, toch besloten de staking op te zoeken en te bezien of er toch nog een mogelijkheid is om de grens te bereiken. Nou het is ons na een dag reizen gelukt, maar het was geen pretje. 's Ochtends vroeg met een lokale bus vertrokken richting Machalla. Na een reis van 3,5 uur inclusief een stop van een kwartier omdat uit de motor allemaal rook bleek te komen op een bepaald moment en iedereen de bus diende te verlaten, zijn we ergens op een kruising uit de bus gezet met het advies om de bus aan de overkant te nemen richting de grensplaats Huaquilles. Dit hebben we gedaan, maar na ongeveer 20 minuten stonden we al vast midden tussen allemaal schreeuwende en stakende mensen. Samen met de rest van de bus uitgestapt en vervolgens bepakt en bezakt met een aantal mensen die ons wel aardig en betrouwbaar leken de staking ingelopen. Wegen waren geblokkeerd met zand, stenen en vrachtwagens en in het begin veel schreeuwende en agressief ogende mensen. Na ongeveer een half uur in de velle zon met al onze tassen te hebben gelopen kwamen we bij het einde van dit deel van de staking. Ilse kreeg onderweg nog allemaal roet uit een knalpijp van een vrachtwagen over zich heen en was net zwartepiet (kon er ook nog wel bij). Een man die we in de bus hadden ontmoet en die ons op het eerste gezicht betrouwbaar leek (later bleek hij dat niet te zijn, want hij wilde namelijk dat wij zijn vervoer betaalden omdat hij zogemaand onze gids was vertelde hij aan iedereen. We konden genoeg spaans verstaan en spreken om hem duidelijk te maken dat daar geen sprake van was), vertelde ons dat aan het einde van de staking wel bussen zouden staan die we konden nemen. Nou nee dus. Na flink onderhandelen zij we uiteindelijk met 10 mensen achterin een pickup truck gestapt die ons naar het volgende stadje zou brengen. Daar aangekomen hebben we weer met de chauffeur onderhandeld om ons naar de grensplaats te brengen. Na 10 minuten rijden wederom staking, maar nu van allemaal taxichauffeurs die met 10-tallen auto's tegelijk agressief op ons af kwamen rijden. We zijn snel omgekeerd met de auto. Maar wat nu, er was geen andere weg, dus uiteindelijk weer besloten die kant op te rijden en verder te gaan lopen. De taxichauffeurs lieten gelukkig de lopende mensen wel door en na een half uur lopen kregen we weer een pickup truck taxi aangeboden, waar ilse bijna uitviel omdat deze wegreed en zij nog niet in de truck zat. Na 5 minuten weer blokkade. Weer eruit, verder lopen en lopen en lopen. Ja einde van de blokkade was in zicht en daar stond een grote bus op ons te wachten. Joepie!!! Wij opgelucht de bus in die ons bijna bij de grens kon afzetten. Bijna, want daar was de laatste blokkade. Weer uit de bus, tassen mee, velle zon en wandelen. Einde blokkade, taxi met twee erg aardig en betrouwbare oudere peruviaanse vrouwen naar de grens gelopen voor onze exitstempels van Ecuador. Taxi bleef op ons wachten terwijl wij weer geconfonteerd werden met de onwillige en niet werkende ambtenaren, waardoor we erg lang moesten wachten op een stempel. Eindelijk stempel, reis vervolgt met taxi totdat deze niet verder kon. Weer uit de taxi, midden door de grensplaats gelopen (erg onprettig met allemaal mensen die aan je zitten en iets van je willen). Uiteindelijk weer met de twee peruviaanse vrouwen een taxi genomen naar de immigratiedienst van Peru ivm stempels. Taxi bleef weer wachten. Dat ging vrij vlot en eindelijk waren we dan in Peru. Met de de taxi uiteindelijk naar de grensplaats in Peru, Tumbes, gebracht zonder al te veel moeite. Vanuit daar hebben we de bus genomen naar Mancora, en uiteindelijk na nog een aantal stops, controles, problemen met onze baggage om 20:00 uur in Mancora aangekomen. Mancora = strand , dus vandaag en morgen heerlijk relaxen op het strand voor ons. Dat hadden we wel even nodig na de adrenaline van gisteren. We hebben ons verstand maar op nul gezet, zijn scherp gebleven en hebben geluk gehad dat we op een relatief eenvoudige manier toch nog in Peru zijn aangekomen. Morgenavond nemen we de nachtbus naar Lima en daar komen de 29e juni in de ochtend aan. Dan nog 1,5 dag in Lima en 30 juni om 19:55 uur plaastelijke tijd vliegen we terug naar Nederland, waar we 1 juli om 18:45 uur naar verwachting zullen landen, na tussenstop in Madrid. We hopen dat alles volgens planning blijft lopen. Een ding hebben we wel geleerd in de landen die we het afgelopen halfjaar hebben bezocht, namelijk dat niets normaal en volgens verwachting gaat. We hebben erg veel zin om naar huis te gaan en iedereen weer te zien, met name na ons avontuur van de staking is het voor ons wel even genoeg geweest.
Adios
Erik en Ilse
Potosi (Bolivia), 10 mei 2006 Dit is een vervolg van Argentinie en Chili. Zie ook die weblogs. Op Argentinie is de complete update te lezen. Volgende dag, 6 mei, om 8:00 uur vertrokken in 4wdrive voor onze hoogtestage van drie dagen naar Bolivia via Salar de Uyuni. We zaten met 6 personen plus chauffeur in een jeep. Henry en Hanna (broer en zus) uit Nieuw Zeeland en Dominiqe en Matthias uit Zwitserland, alsmede chauffeur Felix. Om 10:00 uur bereikten we de Boliviaanse grens na twee uur langs de Licancabur vulkaan te hebben gereden. We zijn weer snel in hoogte gestegen en zaten alweer op 3800 meter en dat zou die dag nog 4900 meter worden. Voor het eerst kennis gemaakt met de beroemde coca bladeren. Juist, de bladeren waar men cocaine van maakt. In Bolivia zijn de cocabladeren legaal, maar cocaine niet. Bijna iedere boliviaan nuttigt cocabladeren. Of ze trekken er thee van of ze kouwen erop. Het sap van de bladeren geeft een rustig gevoel en helpt tevens tegen hoogteziekte. Wij hebben de bladeren tot op heden niet geprobeerd omdat we hadden gehoord dat het sap van de bladeren erg bitter smaakt, vergelijkbaar met een verdoving bij de tandarts. Aangezien wij de maand december 2005 veel zijn geplaagd door de tandarts/kaakchirurg geloofden we het wel. We hebben de eerste dag verder nog Laguna Verde gezien, enkele geisers en prachtig gekleurde bergen. Rond 14:00 uur bereikten we onze slaapplaats voor de nacht en hebben we daar tevens de lunch gehad. De slaapplaats stelde echt niet veel voor. Bedden en een plek om te eten, maar geen warmtevoorziening,stromend water, laat staan een douche. De toilet was er nog net. ´s Middag zijn we naar Laguna Colorado gereden. Dit is echt een van de hoogtepunten van onze reis. Een prachtig roodogend meer met ontelbaar veel flamingo´s. Helaas geen goede close-up foto van ze kunnen maken, omdat ze erg bang zijn. ´s Avonds na veel moeite ons eten gekregen. Onze chauffeur Felix, die ons van eten en drinken moest voorzien, was namelijk nergens te bekennen en bovendien communiceerde hij niet met ons. We hadden veel slechte verhalen over de chauffeurs gehoord en die van ons leek daar wel onder te vallen. Later op de avond hoorden we dat hij ziek zou zijn, dus gaven we hem maar het voordeel van de twijfel. ´s Avonds koelde het erg af tot ver onder de nul graden en aangezien er geen warmtevoorziening was, lagen we al om 8:00 uur met onze gewone- en thermokleding, in onze lakenzak en slaapzak en onder drie dekens in bed. Die nacht brachten we door op 4300 meter. Dat hebben we geweten, met name Erik. ´s Nachts werd Erik wakker met een katergevoel. Hoofdpijn, misselijk, draaierig en uitgedroogde mond, allemaal verschijnselen van hoogteziekte. Ook Ilse was niet op en top, maar beter dan Erik. Helaas bleek de volgende morgen dat de paracetamol bij Erik niet had gewerkt. Nog een paracetamol, veel drinken en hopen dat we snel naar een lager gelegen gedeelte zouden rijden. Hoewel we niet in hoogte daalden, nam in de loop van de dag gelukkig de hoofdpijn af en kon ook Erik weer genieten van de vele flamingo´s (nu wel een close up foto kunnen maken), stonetree en wederom de mooie gekleurde bergen en woestijnlandschap. ´s Avonds in het zouthotel aangekomen om daar te overnachten. Het zouthotel is ook daadwerkelijk van zout gemaakt. We hebben die nacht op een zoutbed voorzien van een matras geslapen. Daar eindelijk na twee dagen een douche kunnen nemen. Het woestijnzand zat echt overal. Bovendien konden we in ons hostel in San Pedro de Atacama ook geen douche nemen omdat de watertank was geknapt. Die avond hebben we lama uitgeprobeerd. Nou geen aanrader. Taai, taai en taai. Bovendien vindt Ilse ze er zo lief uizien dat ze uit principe geen lama meer wilde eten. De Laatste dag zouden we dan eindelijk de beroemde zoutvlaktes van Salar de Uyuni gaan bekijken, dit is namelijk het hoogtepunt van de reis. Met de drie chauffeurs van het tourbureau afgesproken dat alle drie de groepen de volgende ochtend om 5:30 uur zouden vetrekken om de zonsopkomst de gaan bewonderen. Wat bleek nu de volgende dag. Een chauffeur was om 5:30 uur aanwezig, maar onze Felix en een andere chauffeur waren nergens te bekennen. Andere groep is vertrokken en wij hebben met onze en de andere groep moeten wachten tot 8:30 uur totdat onze Felix en de andere chauffeur arriveerden. Al snel blijkt de oorzaak...dronken chauffeurs (dat is nu juist waar we zo voor gewaarschuwd waren). De auto lag vol met lege drankflessen. We hebben uiteraard om een verklaring gevraagd. Nou daar komt ie......: 1)we hadden om 8: 30 uur afgesproken, 2)ze wilden bij hun famile verderop slapen en de batterij van de auto had het begeven in de kou, 3) Zowel Felix als de ander chauffeur waren beiden jarig.....Zo kregen we nog een aantal verhalen te horen. Dit maakte ons alleen maar kwader. Uiteindelijk vertrokken naar Salar de Uyuni. Ons boze gevoel was op slag verdwenen bij het bereiken van de zoutvlaktes. Zo inmens (12.000 m2 en 20 meter diep), geweldig gewoon. Met name als er een laagje water op het zout ligt, lijkt het alsof je op een spiegel rijdt. Midden op de zoutvlaktes ligt Isla Pescadore, een eilandje met alleen maar metershoge cactussen wat we ook hebben bezocht, alsmede de beroemde zoutheuvels voor de export. Tijdens de lunch boden Felix en de andere chauffeur eindelijk hun excuses aan en gaven toe dat het hun fout was en verzochten ons geen klacht in de dienen, omdat ze anders hun baan kwijt zouden raken. Om 14:00 uur zijn we in Uyuni aangekomen. Conclusie: trip is een aanrader en chauffeurs moet je geluk mee hebben. In Uyuni hebben we gelijk een busticket voor de volgende dag gekocht naar Potosi, de zilvermijnenstad en tevens de hoogste stad (niet plaats) van de wereld. De volgende dag, 9 mei, verjaardag Erik, begon niet zoals gehoopt. Erik kon zijn ouders telefonisch niet bereiken, we konden geen geld wisselen omdat de bank opeens niet open bleek te zijn op het tijdstip dat op de deur stond, het ontbijt in het hostel werd een uur later geserveerd dan gepland. Resultaat, we moesten erg haasten om de bus naar Potosi te halen. Busrit bleek vervolgens geen 6 uur maar bijna 8 uur te duren. Welkom in Bolivia en prettige verjaardag. haha!!!! Plannen werkt hier niet, althans houdt een speling van bijna een uur aan en dan werkt het wel. Dit weten we dan ook weer voor de rest van onze trip. In Potosi heeft Erik zijn ouders wel kunnen bereiken (@home in Oldenzaal lag eruit die ochtend). Dat was een van de hoogtepunten van de dag, evenals alle mails die hij heeft gekregen. De rest van de avond was niet bijzonder. We merkten dat we erg moesten wennen aan de vele krioelende bolivianen en tot overmaat van ramp was het eten niet te eten. We hebben maar besloten om op tijd naar bed te gaan en de verjaardag maar te laten voor wat het was. We hadden toch gehoopt op een iets andere verjaardag, maar ja, bijzonder is het wel. Vandaag fit wakker geworden, na twee dagen eindelijk weer kunnen douchen (douchen is geen garantie in Bolivia hebben we gemerkt), lekker ontbeten. We merken dat we nu al aan de bolivianen zijn gewend en hebben vandaag rustig aangedaan. Foto´s gebrand, heerlijk 4 gangen lunch gehad, geld gehaald, was weggebracht, heel veel gemaild en weblog ge-updated. We kunnen er weer tegen en hebben veel zin in Bolivia. Tot zo ver onze update. Foto´s proberen we binnenkort op de site te zetten, maar internet is erg traag.
Adios
La Paz, 22 mei 2006
Weer even een update van onze web-log. Onze start Bolivia was niet helemaal geweldig zoals jullie in onze vorige update hebben kunnen lezen. Nou dit ging nog even door. Op 11 mei 2006 stonden we ´s ochtends om 7 uur klaar om te worden opgehaald door de taxi die ons naar de plaats Sucre (moet Boliviaans mooiste colonialestad zijn) zou brengen. Helaas geen taxi. Inmiddels bekend met de boliviaanse traagheid, maakten we ons niet druk en wachtten geduldig af. Toen om 8 uur nog geen taxi was, begon de stress. De eigenaresse van het hostel heeft gebeld naar het taxibedrijf. Daar werd haar verteld dat er een wielerwedstrijd was en de taxi´s de stad niet uit konden. Toch werd ons beloofd dat we werden opgehaald. Nou niet dus. Uiteindelijk een andere taxi geregeld die ons om 11:00 uur zou ophalen. Je raadt het al..... geen taxi. weer gebeld, weer beloftes, maar geen taxi. Uiteindelijk besloten om zelf naar de taxiterminal te gaan en daar een taxi te nemen naar Sucre. Om 13:00 uur zaten we dan eindelijk in de taxi, maar na 5 minuten rijden bleek helaas dat de wielerwedstrijd nog niet geeindigd was, dus weer wachten totdat deze was geeindigd. UIteindelijk zijn we dan toch eind van de middeag in Sucre aangekomen. Leuke hospedaje gevonden, lekker gegeten (Erik: bratkartoffeln mit zwiebeln in een Boliviaans/Duits cultureel centrum) en stad verkend. Sucre is inderdaad een leuke stad. Helaas daar weer geconfronteerd met iets minder leuks, namelijk een landelijke staking van buschauffeurs die wel twee weken zou kunnen gaan duren. Daar zaten we dan in Sucre en gelet op onze tijd wilden we natuurlijk niet wachten totdat deze staking een keer zou eindigen. Ons werd verteld dat zo af en toe nog wel bussen naar onze volgende bestemming Cochabamba zouden rijden, dus daar wilden we de volgende dag informatie over inwinnen. De volgende dag zijn we eerst met een tour weggeweest om de pas in 1994 ontdekte dinosaurustracks te bekijken. Erg geinig om te zien dat deze beesten miljoenen jaren geleden hebben bestaan, toen de wereld nog aan elkaar vast zat en daadwerkelijk sporen hebben achtergelaten. Op de terugweg naar de stad bleek onze gids zo aardig om even te informeren bij de busterminal naar bussen met bestemming Cochabamba. Daar aangekomen, bekroop ons een heel slecht gevoel. Geen bussen, allemaal vage mensen en veel vage beloftes over eventuele bussen naar Cochabamba die we wel van te voren moesten betalen. Vriendelijk bedankt en snel met de gids vertrokken. De bus was dus geen optie voor ons. Toen maar besloten Cochabamba en een daar geplande hiking over te slaan en direct naar La Paz te vliegen, want daar was het veiliger en konden we als we wilden ook direct het land uitvliegen/uitrijden naar Peru. Cochabamba ligt midden in het cocagebied en heeft vaak last van bijbehorende criminaliteit. Was even een teleurstelling om een stukje Bolivia over te slaan, maar wel veel veiliger. Op 13 mei zijn we in La Paz aangekomen met het vliegtuig. Erg grote stad, maar we voelden ons, ondanks alle waarschuwingen over berovingen en kidnappraktijken wel direct op ons gemak. Ja in dit soort landen moet je natuurlijk wel wat beter opletten, maar berovingen komen ook voor in Enschede... Vanuit La paz hebben we op 14 mei de bekende, beruchte mountanbiketocht (circa 65 kilometer) over de world most dangerous road gereden. Deze weg heet zo, omdat er jaarlijks de meeste dodelijke ongelukken gebeuren in de hele wereld. De afgronden zijn inderdaad erg, erg diep en als je valt, dan......Het systeem op deze weg is dat stijgend verkeer aan de binnerkant rijdt. Erg vreemd de eerste 5 minuten, maar wendt snel. Aangezien wij daalden, reden wij aan de ´gevaarlijke´ buitenkant. Dat is omdat de bestuurders van auto's aan de linkerkant zitten en dus precies kunnen zien hoeveel centimeter de auto nog overheeft voordat deze het ravijn invalt. We zijn van 4800 meter naar 1100 meter gedaald in een paar uur tijd. Dit was echt kicken en af en toe een beetje (te)veel adrealine, maar overall vonden we het niet eng. Op het einde van de rit waren we door het vele opwaaiende stof en af en toe een watervalletje net twee zandmannetjes. Alleen onze ogen en mond zaten door de bescherming die we droegen niet onder zand. Kortom een aanrader voor degenen die nog een keer Bolivia willen bekijken en van adrealine en mountainbiken houden. Verder nog een dagje gerelaxed in La Paz en op 16 mei´s ochtends de bus genomen naar Rurrenabaque in de Amazone voor een bezoek aan de pampas. Na een 18 uur durende busreis over o.a. de world most dangerous road, met alleen maar locals, twee lekke banden en slechts drie stops kwamen we brak aan in Rurrenabaque om vervolgens dezelfde dag om 9:30 uur met de drie daagse pampastour naar de pampas te vertrekken. Eerst jeep drie uur, waar we na drie uur bijna net zo zanderig waren als de mountainbiketocht, vervolgens weer 1,5 uur moeten wachten om allerlei vage redenen (ja, hoort er allemaal bij in Bolivia) en uiteindelijk 2,5 uur met een klein bootje tesamen met onze gids en een kok die ons naar onze lodge in de pampas brachten. Geweldige boottrip. Nog nooit zoveel mooie, aparte en grote vogels gezien; heel, heel veel kaaimannen en aligators, grote schildpadden, capibara´s (kruizing tussen een grote eenkhoorn en een klein zwijntje) en gele kleine aapjes gevoerd met bananen. Onze pampastrip kon al niet meer misgaan volgens ons. Super was dat.´s Nachts met de boot en de zaklantaarn op pad om de ogen van de kaaimannen en aligators te bekijken die rood oplichten als je met de zaklantaarn schijnt. Het zijn er wel erg veel, maar ze blijken toch banger voor ons te zijn, dan wij voor hen gelukkig. De pampas heeft een nadeel; muggen, muggen en nog eens muggen. Dat hebben we geweten ook. We denken dat we ieder wel 40 muggebulten hebben opgelopen in die drie dagen. Tot onze opluchting deelde onze gids ons mede dat in Rurrenabaque geen malariamuggen zitten. We hebben trouwens wel een goede nachtrust gehad i.v.m. de muskietennetten die daar hingen. Volgende dag zijn we ´s ochtends anaconda´s gaan zoeken in de pampas. Gelukkig kregen we laarzen aan, want je loopt midden door de pampas en we hadden niet veel zin om op een anaconda te gaan staan. Dit bleek ook niet erg makkelijk te gaan, want anaconda´s horen erg goed en duiken weg als ze geluid horen. Uiteindelijk hebben we er een van veraf gezien.´s Middags hebben we piranha´s gevist. Met een stukje draad, een haakje en een stukje rauw vlees is het Ilse gelukt om 5 piranhavisjes te vangen en een paar andere kleintjes, terwijl arme Erik er geen een heeft gevangen (Erik wijdt de goede viskunst van Ilse aan de vader van Ilse die haar vroeger heeft lezen vissen). Drie maal raden wat we ´s avonds als avondeten hebben gegeten.....´s Avonds nog een erg mooie zonsondergang en de volgende ochtend vroeg een erg mooie zonsopkomst gezien. De laatste ochtend op zoek gegaan naar pink rivierdolfijnen. We hebben ze wel gezien, maar niet heel erg goed, omdat zij bang zijn. Maar het was wel weer erg opwindend om ze te zoeken. Met de boot terug naar het vaste land en nog even getrakteerd op een goede harde amazone regenbui; resultaat door en door nat. De volgende dag gepland om in plaats van de busrit van 18 uur het vliegtuig naar La Paz terug te nemen, welke maar 40 minuten zou duren. I.v.m. de vele regen van de afgelopen dagen, zijn er veel vluchten uitgevallen en konden we niet vertrekken die dag. Door de vele regen was de landingsbaan, namelijk een grasveld met meer zand dan gras, te nat geworden. Besloten om de volgende dag af te wachten. Helaas regende het de hele nacht en hoorden we de volgende dag dat alle vluchten weer gecanceled zouden worden. De mensen van Amazonas (de luchtvaartmaatschappij) adviseerden ons om een bus te nemen, want het weer was onvoorspelbaar i.v.m. een front in het amazonegebied. Aangezien Ilse zich die ochtend niet lekker voelde (iets verkeerd gegeten denken we), hebben we besloten om maar niet de bus van 18 uur terug te nemen en de volgende dag af te wachten. Toch kwam er eind van de middag goed nieuws, we konden onverwachts toch nog weg. Ilse was voldoende opgeknapt op te vliegen en om 18:30 uur vlogen we met een heel klein vliegtuigje tesamen met 21 mensen inclusief piloot en co-piloot in 40 minuten terug naar La Paz. Vandaag een rustige dag. Gemsnd, weblog geupdated inclusief een aantal foto´s (foto´s blijven helaas een probleem: we kunnen niet alles eropzetten wat we graag willen) en morgen de 23e mei vertrekken we naar Copacabana aan het Lake Titicaca om daar te gaan wandelen en vervolgens na een paar dagen te vertrekken naar Peru onze laatste bestemming. Helaas geen Galapagoseilanden voor ons (deze keer). Dit i.v.m. met name het tijdsapect. Wellicht nog wel een paar dagen Ecuador voor een klein beetje strand voordat we weer terug keren naar Nederland over ongeveer 5,5 weken. Tot zover onze update. Tot slot willen we mam (van Ilse) nog even van harte feliciteren met haar verjaardag de 20e mei. Omdat je nu met vakantie bent, kunnen we je alleen maar via onze web-log feliciteren.
Chau Erik en Ilse
Cusco, 30 mei 2006
Op 24 mei vanuit La Paz met een zogenaamde touristenbus (nou net zo veel locals als touristen) vertrokken naar Copacabana aan het Lake Titicaca om vervolgens vanuit daar twee dagen op Isla del Sol te verblijven. Isla del Sol is nog behoorlijk authentiek eiland qua mensen en hun leefwijze en Isla del Sol staat bekend om de overblijfselen van het Incatijdperk. De volgende dag vroeg in de ochtend de boot genomen naar Isla del Sol. Een heelijke dag gewandeld vanuit Yumani naar Challa en Challa´pampa om daar in het noorden van het eiland te overnachten. Aangezien we per ongeluk de verkeerde route (niet de touristische route) hebben gewandeld, hebben we heerlijk kunnen genieten van het authentieke leven op het eiland. In Challa´pampa valt echt niets te beleven. Een paar plekken om te overnachten en een paar restaurantjes (voorzover je ze zo kunt noemen) en we hadden verwacht erg vroeg in bed te liggen die avond. Dat viel gelukkig wel mee, want het dorp had een katholiekfeest. Het feest bestond uit een soort carnavalsoptocht met allemaal dansende, feestende en verklede mensen en zelfs een fanfare. Samen met nog twee andere touristen hebben we hiervan genoten en ´s avonds ook nog redelijk lekker gegeten. De volgende dag begon het feest al weer ´s ochtends vroeg, maar wij vonden een avond meer dan genoeg. We hebben die dag de beroemde Inca ruines bekeken en zijn ´s middags met de boot teruggegaan naar Copacabana. Dit was de laatste dag in Bolivia, want de volgende dag (27 mei) zijn we met de bus vertrokken naar Puno in Peru.
El Chalten (Argentinië) 31 maart 2006 De 14e maart vertrokken uit Pucon en Chili voor even achter ons gelaten. Door het Andesgebergte zijn we met de bus gehobbeld naar San Martin de Los Andes in Argentinië. Prachtige natuur, maar de wegen zijn van grind en leek op die richting Xiahe in China. San Martin is een duits achtig wintersport plaatsje met schattige houten huisjes. We hebben hier heerlijke beef de chorizo (sappige, dikke biefstuk) gegeten voor 4 euro. Muy Bien. Volgens ons is er weinig verschil tussen Argentinië en Chili. Zelfde mensen, zelfde natuur, zelfde taal, alleen mucho goedkoper. We hebben hier een dag heerlijk gewandeld, van het uitzicht genoten en zijn de volgende dag richting Bariloche vertrokken. Voor de reis verwijzen we naar de rit hiervoor. Bariloche is een copy van San Martin, maar dan alles veel groter. Vooral het meer (Nahuel Huapi lago). Tevens staat het bekend om de chocola en daarvan hebben we ruimschoots genoten. Al 2 weken trouwens, dus puistjes zijn overal omhoog gekomen, evenals gewicht, dus ff afkicken, hetgeen Ilse slecht afgaat. Jaja, nog steeds dezelfde snoepkont als voorheen. We hebben 2 dagen heerlijk gewandeld. Af en toe een behoorlijk pittige klim ertussen, maar zoals al eerder geschreven, we zijn intussen ervaren wandelaars. Tevens inkopen gedaan: Nieuwe backpack voor Ilse (oude scheurde steeds verder in), EINDELIJK een spijkerbroek (de argentijnen zijn zo modebewust, evenals veel andere jongere reizigers, dat Ilse zich underdresst voelde in onze praktische, afritsbare, sneldrogende kleding en dus moest er een moderne spijkerbroek worden gekocht), wandelsokken, sjaal voor Erik, ondergoed, muts Ilse en regenbroeken (laatste dingen voor de naderende Torres del Paine tocht). Tevens zwangere Linda op MSN en webcam aangetroffen. Superleuk om haar te zien met dikke buik. Afgesproken om in Puerto Montt (weer in Chili) met de gehele familie via msn en de webcam te chatten. Dit was erg leuk in Puerto Montt. Charles, Beppie, Matthijs en Linda bleken nog niets verandert, hetgeen we ook niet hadden verwacht. Leuk en goed gevoel aan overgehouden, mede omdat we de webcam ook na Linda´s bevalling willen gaan gebruiken. Puerto Montt is een saaie havenstad, waar je alleen maar komt om op de Navimag Ferry te stappen. Ook Erik aan een moderne spijkerbroek geholpen en veel foto´s op de weblog kunnen zetten door een snelle computer. De Navimag Ferry was leuk om te doen, maar wel prijzig voor wat wij er voor terug kregen. Veel is namelijk afhankelijk van het weer. Goed, droog weer betekent veel op het dek zitten in de zon, walvissen spotten, van de bergen en gletsjers genieten e.d. Dit hebben we alleen de laatste dag gehad. De andere dagen vooral binnen gezeten, hetgeen overigens erg gezellig was. Rudolf en Petra uit Friesland hebben we namelijk ontmoet en het klikte goed. Ook qua drank (tempo en hoeveelheid hahaha). We hebben hierdoor en 1 zware heftige nacht op open zee (met klapperende kast en wcdeuren, vallende backpacks, overgevende mensen in andere cabines en een bed waar je door de hoge golven bijna uitviel) te weinig slaap gehad. Ilse heeft zelfs in kennelijke toestand die nacht over een ontsnappingsplan bij een zinkend schip liggen nadenken. haha. Op het eerste gezicht meer iets voor Erik, maar gelukkig beiden niet zee- en alcoholziek geweest. Na 3 dagen boot in Puerto Natales aangekomen en de eerste uren echt zeebenen gehad. Stilstaan leek onmogelijk. Direct dezelfde dag alles gekocht, gehuurd, ingeslagen voor de Torres del Paine trekking van 4 dagen. Ja, we gaan de beroemde en beruchte 'W'-track lopen in het prachtige PN Torres del Paine. 4 dagen lopen met backpacks, 3 nachten camperen en veel afzien. De omgeving was echt zo verschillend, de bergen en bergtoppen schitterend, afwisselend met eeuwig sneeuw, riviertjes, gletsjers, watervallen, wilde paarden, lama´s en ontelbaar veel vogels, zonsopkomsten en -ondergangen, miljoenen sterren in de nacht en het zuiverste water gewoon uit de rivier drinken. Onvergetelijke dingen, evenals de zere benen, ruggen, schouders, heupen (van het liggen op veel te dunne matjes in de tent), voeten, tenen, enz. De ochtend was echt telkens weer zwaar om op te starten. Klam en stram, 4 dagen niet douchen, 4 dagen tent op en afbreken, zelf eten maken op een gasstoofje, wind en regen trotseren, maar vooral ook zon en voortreffelijke uitzichten en vaak gezellige mensen die hetzelfde meemaken en dat geeft toch een band, zullen we maar zeggen. We hebben tijdens deze tocht Fernando en Anna ontmoet, waar we nu nog steeds min of meer mee samen reizen. Fernando (geboren Chileen) en Anna (geboren Poolse) zijn Australiers en hebben zoals veel mensen ongeveer dezelfde reisplannen als ons in Patagnonie en dat is wel gezellig, leuk en ook handig. We zijn na de Torres namelijk naar Calefate gegaan, waar we de grootste gletsjer van de wereld hebben gezien, met telkens afvallend ijs. Met ons 4'en een Renault Clio gehuurd en op pad gegaan naar Gletsjer Perito Moreno. 14 km lang, 5 km breed, 55/60 meter hoog. Als je er staat kun je het je amper voorstellen. Zo veel ijs, zo blauw, telkens een andere kleur blauw door ander licht inval en verschillende dichtheid/concentratie van het ijs en het geluid dat je hoort als er ijs afbreekt. Superb. Na tevens een dagje relaxen zijn we nu in EL Chalten gearriveerd om de komende 2 dagen een dag hicking te maken door het FitzRoy gebied. Net als Perito Moreno heet dit het PN Los Glacieres. Het beloven wederom 2 geweldige dagen á la Torres del Paine te worden als we de mensen mogen geloven die het al hebben gelopen. Nu alleen telkens vanuit EL Chalten in een Hostel en dus geen zware backpack met tent, 4 dagen voedsel e.d bij ons, maar gewoon een dagrugzak. Algemene indruk tijdens Chili en Argentinië: Veel, veel, (te) veel straathonden; Alle rassen door elkaar ge***** en ze vinden het erg leuk om Erik (de hondenvriend haha) te pesten door achter hem aan te blijven lopen. Voelen honden dan echt angst?; Leven in Chili is veel duurder dan in Argentinië (door de economische crisis 3 jaar geleden) en veel meer westers dan we hadden verwacht; Bussen lopen op tijd en zijn nog luxer dan in Nederland; Zondag is volgens katholiek gebruik echt bijna alles gesloten en weinig mensen op straat; Scholieren lopen allemaal in schoolkleding. Meisjes zoals de Britney Spears-look en jongens als echte heertjes; Patagonië is qua natuur nog echt puur natuur. Heerlijk rustgevend en je kunt echt dagen 'van de wereldbodem' verdwijnen als je wilt; Israelische reizigers zijn niet onze vrienden en zullen dat ook nooit worden; Waar hun arogante houding vandaan komt weten we niet, maar het feit dat ze vriendjes van Amerika zijn en zich onaantastbaar achten heeft er volgens ons zeker iets mee te maken; Uiteraard zijn er altijd enkele uitzonderingen en die hebben we ook wel getroffen; Mensen zijn rustig, vriendelijk (geen BBQ tangen hier. haha), behulpzaam en maken zich niet druk, ook de serveersters in een restaurant dus niet; De auto´s zijn of geweldig groot, nieuw en gaaf of het trabant type (oude peugeotjes, fiatjes) met scheuren in de ruiten en overal deuken; Het reizen in Chili en Argentinië bevalt echt super goed. Het is echt een aanrader voor jong en oud. Goed bereisbaar, eventueel met campers, geweldige nationale parken, aardige mensen, goed eten, goede wijn en we hebben nu ook echt het gevoel een stuk relaxter te reizen. Af en toe een dagje relaxen, gewoon naar buiten kijken in Patagonie (want overal waar je kijkt zijn bergen, sneeuw, meren) en op naar het volgende plekkie. De komende weken (maand april) zal Ushuaia (zuidelijkste stad in de wereld), Buenos Aires, de noordelijk gelegen en grootste waterval van de wereld (incl. Braziliaanse kant), Cordoba, Mendoza en de hierboven noordelijk gelegen plaatsen worden aangedaan. Het weer zal warmer worden en de cultuur die we tot nu toe nog niet echt hebben gevoeld zal hier meer aandacht krijgen. Adios. Erik en Ilse Buenos Aires, donderdag 13 april 2006 We hebben zojuist te horen gekregen dat de zus van Erik, Linda, is bevallen van een gezonde dochter genaamd Eva oude Elberink. Ja, Erik is oom geworden. Wel een beetje onwennig gevoel hoor, maar dat zal snel wennen denken we. Geweldig wonderbaarlijk dat de natuur dat allemaal ´zomaar´ voor elkaar krijgt. We zijn echt gelukkig en super blij. Voornamelijk natuurlijk voor Linda, Matthijs en natuurlijk de opa´s en oma´s. Wij kunnen nu ook weer ontspannen en hoeven niet elke dag in spanning de mail te checken over naderende bevallingen. We voelen ons er erg goed bij en hopen de familie snel te spreken en te zien via de telefoon en een webcam. 1 April op tijd in El Chalten opgestaan om te gaan wandelen in het Fitz Roy gebergte. De dag begon goed met een zonnetje. De rode, oranje en bruine herfstkleuren van de bomen en de struiken zijn in deze tijd van het jaar heel erg mooi. Tevens hebben we een aantal echte Woodpeckers mogen bewonderen. Geweldige beesten zeg! Ze hakken echt met hun snavel gaten in de boom. We hebben natuurlijk foto´s gemaakt en zelfs met ons kleine cameraatje een filmpje van ze kunnen maken. Prachtig om te zien en te horen. Rond 12 uur, aan de voet van de laatste beklimming om Fitz Roy aan de laguna de los tres te zien liggen, sloeg het weer om. Harde wind en lichte regen. Halverwege werd het weer slechter, maar de mensen die van de top kwamen, vertelden ons dat het erg mooi was en dus de moeite waard om door te gaan. Dan maar doorklimmen. Poncho´s aan voor de regen. Door de wind werkte dit echter averechts en de wind kreeg nog meer vat op ons en op de bril van Erik. Op de top 5 seconden naar het meer gekeken, Fitz Roy was onzichtbaar door de wolken, regen en wind. Als een speer terug naar de voet van de berg en schuilen in een shelter. De regen hield aan, dus we moesten er wel doorheen. Als gekken door de regen gerend en de route in 1 uur en 45 minuten gelopen, terwijl er normaal 3 uur voor staat. We waren echt zeiknat tot op de onderbroek en je voelde je voeten soppen in de schoenen. Balen zeg, want we wilden de volgende dag weer wandelen, maar de schoenen waren echt door en door nat. ´s Avonds doorgebracht met Fernando en Anna die inmiddels ook in El Chalten waren aangekomen. De volgende dag scheen de zon weer en was onze kleding en schoenen dankzij de verwarming weer droog. We zij die dag naar Cerro Torro gewandeld. Wederom erg mooi en erg warm weer met wel veel wind. s´ Avonds met de bus teruggegaan naar El Calefate om de volgende dag het vliegtuig te nemen naar Ushuaia, de zuidelijkste stad van de wereld. In Ushuaia aangekomen, bleek het weer redelijk goed te zijn en werd ons geadviseerd om dezelfde dag nog de tour met de boot naar de pinguins, zeeleeuwen en vuurtoren te maken, omdat het weer elk moment kon omslaan. Tour was leuk, maar we beginnen al een beetje verwend te worden, want we hadden dit allemaal al in La Serena in Chili gezien en hadden misschien iets meer verwacht. We hadden gedacht dat het een heel bijzonder gevoel zou zijn om in de zuidelijkste stad van de wereld te zitten, maar eigenlijk voelden we ons niets anders. Toch hadden we het niet willen missen. The seafood, het NP Tierra del Fuego waar we uiteraard hebben gewandeld, de door ons gemaakt trip met een gehuurde auto, het maritime en prison museum (waar we o.a. over het schip de Eendracht hebben gelezen die naar Kaaphoorn is gevaren en dit deel van het continent heeft ontdekt), maakte de trip naar Ushuaia wel de moeite waard. Het enige nadeel was de kou, regen en zelfs sneeuw en dat we 3 dagen langer dan gepland in Ushuaia zaten, omdat de 6 vluchten per dag naar Buenos Aires allemaal volgeboekt bleken te zijn de komende dagen. Toch was dit voor Ilse niet zo heel erg, omdat zij die dagen een beetje kon bijkomen van een griepje. Waar ze dit heeft opgelopen, is ons een raadsel. Op 8 april ´s avonds om 10 uur met een uur vertraging dan eindelijk met het vliegtuig naar het warme Buenos Aires. Om 1 uur ´s nachts aangekomen en met taxi naar het door ons reeds gereserveerde hotel gebracht. Het gevoel over BA was direct goed. Levendige, moderne stad met veel statige gebouwen. Ilse vindt de stad wel een beetje op Barcelona lijken, maar dan in het groot. De kamer in het hotel bleek prima, maar helaas 1 probleem ¨muggen¨, muggen en muggen¨. Om 2.30, 3.00, 4.30, 5.30, 6.00 en 7.00 uur muggen vermoord. Conclusie, weinig slaap gehad en de muggen moeten intussen wel dood zijn. Dit bleek ´s avonds echter niet het geval te zijn. Nadat Ilse, inmiddels door Erik omgedoopt tot de ´muggenkiller´, weer een x aantal muggen had vermoord en we tot de conclusie kwamen dat er nog veel meer waren, hebben we besloten om de klamboe maar te gaan gebruiken. Wie had nu gedacht dat we onze klamboe voor het eerst in BA moesten gaan gebruiken. De eerste dag in BA hadden we direct al een planning, nl ´s middags de wedstrijd van een bekende, fanatieke voetbalclub uit BA, namelijk River Plate, bezoeken. Kaartjes hadden we al in Ushuaia via internet geregeld. We hadden gehoopt op een bezoek aan een wedstrijd van Boca Juniors, de club van Maradonna, maar zij speelden die zondag uit. De wedstrijd was niet bijzonder op een wereldgoal van Zapata na, maar de sfeer wel. Ook Ilse heeft genoten. Aan het einde van de wedstrijd zongen en klapten we met de echte fans mee. Uiteraard moest onze grote voetbalfan Erik nog wel een souvenirtje van de club meenemen. Dit is het voetbalshirt van de club geworden. De volgende dag echt BA gaan verkennen. De mensen uit BA starten met een ontbijtje bestaande uit koffie,thee met een medialuna(croissant) in een cafeetje. Zo zijn wij onze dag dus ook begonnen. Vervolgens zijn we de stad te voet gaan verkennen, hebben gewinkeld, vliegtickets BA-Iguazu en Iguazu-Cordoba geregeld, de middag in een park doorgebracht en ´s avonds geweldig gegeten. Het eten is hier, evenals de andere landen, wederom geweldig. Je kunt echt een eettocht door BA maken, wat we ons kennende uiteraard ook deze dagen gaan doen en hebben gedaan. Helaas heeft al het lekkere eten dat er te krijgen is en wat wij dankbaar consumeren er wel in geresulteerd dat ons gewicht niet meer is zoals het was. Zeker omdat we nu ook niet sporten, nou ja alleen maar wandelen. De volgende dag de wijk Palermo, Palermo Viejo en de rijkste wijk van BA bezocht, alsmede een begraafplaats waar o.a. Evita Perron ligt begraven en een Japanse tuin.´s Avonds naar een tango show geweest, want wie in BA geen tango heeft gezien, heeft de stad niet goed gezien. We hebben gekozen voor een tangoshow in een klein cafeetje ipv van een grote show. Dit bleek een goede keuze te zijn. In dit kleine, knusse cafeetje, met rode wijn en tappa´s hebben we een enorm leuke avond gehad. Woensdag de 12e april zijn we in de wijk Boca en San Telmo geweest en hebben in Boca het stadion en museum van Boca Juniors bezocht en tevens de beroemde gekleurde huisjes in de wijk Caminito bekeken. Ook die dag een heerlijke ontspannen dag gehad en zo af en toe een terrasje gepakt, in een parkje gezeten en van de straatmuzikanten genoten. We hebben voldoende tijd om Ba te verkennen, omdat de vluchten die we wilden boeken naar Iguazu en Cordoba volgeboekt waren op de dagen dat we wilden. Aan de ene kant is het heerlijk om een paar dagen extra in BA te zijn, maar aan de ander kant ook weer niet. We willen nog zo veel mooie dingen gaan bekijken en we realiseren ons dat we alle dagen die er nog zijn wel nodig hebben. Vandaag hebben we een rustige dag gehad en veel internet gechecked ivm met de bevalling van Linda. Verder hebben we nog wat geshopd. De schoenen hier zijn zo goedkoop dat Ilse moeite heeft om niet alle schoenen te kopen. Helaas is het verzenden naar NLD zo duur dat we toch hebben besloten het shoppen maar te beperken. Tot 3 paar schoenen tot nu toe. UPDATE VAN DE FOTO´S VAN CHILI EN ARGENTINIE TOT NU TOE STAAN ER OP!!!!!!! Chau Senores en senioritas!! Oom Erik en Tante(toch wel een beetje) Ilse Newsflits Bevallingsupdate We hebben vanmiddag Linda en dochter Eva gezien via de webcam. Geweldig goed zien ze er uit en Eva is prachtig en was erg wakker en opende al mooi vaak haar oogjes. Geweldig om te zien. Tevens hebben we hen gesproken en Linda en Matthijs hebben ons gevraagd of we Peetoom en Peettante wilden worden. Uiteraard willen we dat. We zijn erg vereerd en zijn erg trots om dat te mogen zijn. Zeker in deze speciale tijd voor ons allemaal omdat we zo ver weg zijn en Eva en Linda niet even kunnen aanraken en of voelen. Dus niet zomaar Oom en Tante, maar echte Peetoom en Peettante. Dat voelt extra goed aan en we zijn beide erg gerustgesteld merken we sinds we ze hebben gesproken en gezien. Alles er op en er aan en een kerngezonde moeder en dochter. Wat wil je nog meer als broer. Nu Ilse Peettante is (gaat worden), moeten we volgens Ilse wel gaan trouwen, anders is ze geen echte Tante. Dat moet de toekomst misschien ooit maar gaan uitwijzen, maar voorlopig genieten wij dus dubbel op van onze mooie reis, die nu alleen nog maar mooier is geworden. Morgenvroeg naar Iguazu en dan 2 dagen de grootste watervallen van de wereldbekijken vanuit eerst Brazilië (komen we dus ook nog even een dagje) en dan de 2e dag vanuit Argentinië zelf. Chau en een Zalig Pasen voor iedereen. Cordoba, 22 april 2006 Even een korte update voor jullie over onze activiteiten. Na 2 dagen de Iguazu Falls te hebben bekeken zitten we nu al enkele dagen in Cordoba. De Iguazu Falls waren echt voortreffelijk. We hebben genoten van elk moment en is zeker in onze top 5 terug te vinden van mooiste dagen, samen met The Great Wall, Perito Moreno, Torres del Paine en Sapa (ilse) of Tiger Leap Gorge (erik). Linda, je oude KLM collega's hebben echt gelijk gehad. Very impressive allemaal. Verder hebben we besloten om in Cordoba een Spaanse cursus van een week te gaan volgen. Daar zijn we donderdag mee begonnen. Na een test die Ilse moest maken om haar niveau te bepalen bleek het lastig om haar bij gevorderden te zetten, omdat haar niveau daarvoor te veel was weggezakt na 10 jaar geen Spaans te hebben gesproken. Dus samen les volgen en met ons 2en in de schoolbanken voor 4 uur elke avond van 17.30 tot 21.30. Erg grappig en lachen af en toe. Met een lerares voor ons 2en alleen leren we veel en snel. Ilse krijgt extra dingetjes omdat ze anders te weinig leert en Erik krijgt vanaf de basis alles te leren en dat gaat vrij behoorlijk. Verder is Cordoba een echte studentenstad met veel jongelui. We zitten ook nog eens in een geweldig gezellig hostel. Er zijn zo'n 8 personen (Frank the Tank, Big John, Will the Pill, Robbie Coke, enz. ) die hier al weken zijn en het enige dat ze doen is spaanse cursus in de middag, dan bier drinken en feesten tot een uurtje of 9 of 10 in de morgen, slapen tot 13.00 uur en om 14.00 weer naar de cursus. Het is hier een soort Salou (vooral voor de vrijgezelle europeanen, die erg in trek zijn bij de argentijnse vrouwtjes), maar dan het hele jaar door. Ook wij weten al aardig in dit ritme mee te gaan en zijn al 2 keer tot een uurtje of 6.00 wezen stappen. We kunnen het nog steeds dus. haha. Elke avond rond 22.00 met zo'n 12 tot 16 personen eten in het hostel, waar voor ons wordt gekookt, daarna verder biertje drinken in hostel, daarna naar een bar en daarna een disco-achtige club induiken zijn zo ongeveer verder onze dagelijkse bezigheden. Voor een weekje is dit erg leuk, maar het is eigenlijk een beetje zonde van de tijd. Ach ja, het voelt goed hier, het is gezellig en erg goedkoop en de cursus Spaans is voor de rest van ons leven bruikbaar, dus we houden het nog wel even tot woensdag uit. Morgen naar de geboorteplaats en - huis van Che Guevara en een museum over hem bekijken, want we hebben geen spaanse les in het weekend. a.s. Donderdag naar Mendoza voor een dag of 2 en daarna naar het noorden richting Salta en dan San Pedro de Atacama in Chili om van daar uit naar Bolivia te gaan. Kortom wij vermaken ons opperbest en voelen ons weer even echte studenten. Chau Potosi (Bolivia), 10 mei 2006 Op 27 april 2006 zijn we 's avonds om 23:00 uur met de nachtbus vertrokken uit Cordoba naar Mendoza. Uiteraard hebben we ons tijdelijke studentenleven nog even goed afgesloten met een nacht uitgaan(hostalparty). Weekje Cordoba met cursus spaans was erg leuk en nuttig, maar we willen nog meer zien dan Cordoba alleen. Helaas bleek het vertrek uit Cordoba niet zoals gepland. De nachtbus had problemen met de airco, waardoor we meer dan een uur later vertrokken en vervolgens onderweg een aantal keren moesten stoppen. Uiteindelijk werd om 5:00 uur ´s nachts besloten om niet verder te rijden en zijn we door een andere bus opgehaald en met veel vertraging naar Mendoza gebracht . Mendoza is de wijnstad van Argentinie en een bezoek aan de stad is niet compleet als je niet een van de vele bodega´s hebt bezocht. Dit hebben we uiteraard ook gedaan en daarnaast lekker in de mooie parken van Mendoza rondgehangen. In Mendoza zijn we voor het eerst geconfronteerd met de criminaliteit. ´s Nachts zijn in ons hostel 2 backpacks van een chileens en een duits meisje gestolen. De dieven zijn vermoedelijk via het raam waar Ilse sliep naar bovengeklommen. Gelukkig diefstal zelf niet meegemaakt, maar dit heeft ons wel weer scherp gemaakt. Op 29 april de nachtbus naar Salta genomen. Na een busrit van 17 uur (goed kunnen slapen) in Salta aangekomen. Erg leuk stadje met mooie gebouwen, alleen het weer zat niet mee. Erg koud en zelfs regen. Vanuit Salta wilden we naar San Pedro de Atacama in Chili gaan. Helaas bleek het niet mogelijk om tickets te kopen voor de eerstkomende dagen. Ticketsoffice gesloten i.v.m. weekend, de dag van de arbeid en de bussen lopen maar een keer per week. Dus besloten om een paar tours voor de aankomende dagen te boeken. Daar hebben we geen spijt van gehad. De omgeving van Salta is gewoonweg geweldig. De film Seven years in Tibet is in deze omgeving opgenomen. Degenen die deze film hebben gezien, weten nu hoe mooi de omgeving is. We hebben de plaatsen Purmamarca en haar prachtige 7 kleuren gebergte, Maimara, Tilcara, Uquia, Jujuy bezocht en de volgende dag Cachi en haar omgeving. Op 4 mei zijn we ´s ochtends met de bus vertrokken uit Salta en Argentinie om naar San Pedro de Atacama in het noorden van Chili te gaan. De route door de Andes was erg indrukwekkend met als ¨hoogte¨punt 4800 meter boven zeespiegel. Prachtig, maar echt wennen aan de hoogte en Ilse kreeg last van kortademigheid. Uiteindelijk in San Pedro de Atacama (ligt midden in de woestijn) afgezet. Er zaten nog twee nederlandse stelletjes ( Jan en Olga en Mark en Kim) in de bus en samen met hen hebben we een hostalletje gevonden en de tour naar de Tatio geisers de volgende ochtend en de tour naar de maanvallei voor de volgende middag geregeld en ´s avond gezellig samen gegeten. De volgende dag om 3:30 uur uit bed voor de tour naar de geisers. Erg vroeg en erg koud (-7 Celcius). Van 2400 meter boven zeespiegel naar 4300 meter was evenmin een pretje. Kortademigheid en draaierig alsof je je bewustzijn verliest. Om 6:00 uur aankomst bij de Tatio geisers om daar de zonsopkomst te gaan zien. Helaas hebben Ilse, Kim en Olga de zonsopkomst niet echt meegemaakt. Allen geveld door de hoogte. Draaierig, misselijk en Kim moest zelfs overgeven van de hoogte. Een eng gevoel om de controle over je lichaam door de hoogte te verliezen. Gelukkig knapt Ilse tegen 10:00 uur weer op en kon ze nog genieten van de fantastische geisers en het landschap. Kim is helaas nog steeds ziek als we weer terug zijn in San Pedro. De planning was om samen met Kim en Mark de 3 daagse tour naar Uyuni in Bolivia te doen (Jan en Olga zaten op het einde van hun reis en gingen weer terug naar Santiago). Dit ging dus niet door en dus hebben we alleen de tour geboekt voor de volgende dag. ´s Middags zijn we helaas zonder Kim vertrokken naar de Death Valley en vervolgens naar Valle de la Luna om daar de zonsondergang te bekijken. Erg geslaagde dag vonden we. Volgende dag om 8:00 uur vertrokken in 4wdrive voor onze hoogtestage van drie dagen naar Bolivia via Salar de Uyuni. We zaten met 6 personen plus chauffeur in een jeep. Henry en Hanna (broer en zus) uit Nieuw Zeeland en Dominiqe en Matthias uit Zwitserland, alsmede chauffeur Felix. Om 10:00 uur bereikten we de Boliviaanse grens na twee uur langs de Licancabur vulkaan te hebben gereden. We zijn weer snel in hoogte gestegen en zaten alweer op 3800 meter en dat zou die dag nog 4900 meter worden. Voor het eerst kennis gemaakt met de beroemde coca bladeren. Juist, de bladeren waar men cocaine van maakt. In Bolivia zijn de cocabladeren legaal, maar cocaine niet. Bijna iedere boliviaan nuttigt cocabladeren. Of ze trekken er thee van of ze kouwen erop. Het sap van de bladeren geeft een rustig gevoel en helpt tevens tegen hoogteziekte. Wij hebben de bladeren tot op heden niet geprobeerd omdat we hadden gehoord dat het sap van de bladeren erg bitter smaakt, vergelijkbaar met een verdoving bij de tandarts. Aangezien wij de maand december 2005 veel zijn geplaagd door de tandarts/kaakchirurg geloofden we het wel. We hebben de eerste dag verder nog Laguna Verde gezien, enkele geisers en prachtig gekleurde bergen. Rond 14:00 uur bereikten we onze slaapplaats voor de nacht en hebben we daar tevens de lunch gehad. De slaapplaats stelde echt niet veel voor. Bedden en een plek om te eten, maar geen warmtevoorziening,stromend water, laat staan een douche. De toilet was er nog net. ´s Middag zijn we naar Laguna Colorado gereden. Dit is echt een van de hoogtepunten van onze reis. Een prachtig roodogend meer met ontelbaar veel flamingo´s. Helaas geen goede close-up foto van ze kunnen maken, omdat ze erg bang zijn. ´s Avonds na veel moeite ons eten gekregen. Onze chauffeur Felix, die ons van eten en drinken moest voorzien, was namelijk nergens te bekennen en bovendien communiceerde hij niet met ons. We hadden veel slechte verhalen over de chauffeurs gehoord en die van ons leek daar wel onder te vallen. Later op de avond hoorden we dat hij ziek zou zijn, dus gaven we hem maar het voordeel van de twijfel. ´s Avonds koelde het erg af tot ver onder de nul graden en aangezien er geen warmtevoorziening was, lagen we al om 8:00 uur met onze gewone- en thermokleding, in onze lakenzak en slaapzak en onder drie dekens in bed. Die nacht brachten we door op 4300 meter. Dat hebben we geweten, met name Erik. ´s Nachts werd Erik wakker met een katergevoel. Hoofdpijn, misselijk, draaierig en uitgedroogde mond, allemaal verschijnselen van hoogteziekte. Ook Ilse was niet op en top, maar beter dan Erik. Helaas bleek de volgende morgen dat de paracetamol bij Erik niet had gewerkt. Nog een paracetamol, veel drinken en hopen dat we snel naar een lager gelegen gedeelte zouden rijden. Hoewel we niet in hoogte daalden, nam in de loop van de dag gelukkig de hoofdpijn af en kon ook Erik weer genieten van de vele flamingo´s (nu wel een close up foto kunnen maken), stonetree en wederom de mooie gekleurde bergen en woestijnlandschap. ´s Avonds in het zouthotel aangekomen om daar te overnachten. Het zouthotel is ook daadwerkelijk van zout gemaakt. We hebben die nacht op een zoutbed voorzien van een matras geslapen. Daar eindelijk na twee dagen een douche kunnen nemen. Het woestijnzand zat echt overal. Bovendien konden we in ons hostel in San Pedro de Atacama ook geen douche nemen omdat de watertank was geknapt. Die avond hebben we lama uitgeprobeerd. Nou geen aanrader. Taai, taai en taai. Bovendien vindt Ilse ze er zo lief uizien dat ze uit principe geen lama meer wilde eten. De Laatste dag zouden we dan eindelijk de beroemde zoutvlaktes van Salar de Uyuni gaan bekijken, dit is namelijk het hoogtepunt van de reis. Met de drie chauffeurs van het tourbureau afgesproken dat alle drie de groepen de volgende ochtend om 5:30 uur zouden vetrekken om de zonsopkomst de gaan bewonderen. Wat bleek nu de volgende dag. Een chauffeur was om 5:30 uur aanwezig, maar onze Felix en een andere chauffeur waren nergens te bekennen. Andere groep is vertrokken en wij hebben met onze en de andere groep moeten wachten tot 8:30 uur totdat onze Felix en de andere chauffeur arriveerden. Al snel blijkt de oorzaak...dronken chauffeurs (dat is nu juist waar we zo voor gewaarschuwd waren). De auto lag vol met lege drankflessen. We hebben uiteraard om een verklaring gevraagd. Nou daar komt ie......: 1)we hadden om 8: 30 uur afgesproken, 2)ze wilden bij hun famile verderop slapen en de batterij van de auto had het begeven in de kou, 3) Zowel Felix als de ander chauffeur waren beiden jarig.....Zo kregen we nog een aantal verhalen te horen. Dit maakte ons alleen maar kwader. Uiteindelijk vertrokken naar Salar de Uyuni. Ons boze gevoel was op slag verdwenen bij het bereiken van de zoutvlaktes. Zo inmens (12.000 m2 en 20 meter diep), geweldig gewoon. Met name als er een laagje water op het zout ligt, lijkt het alsof je op een spiegel rijdt. Midden op de zoutvlaktes ligt Isla Pescadore, een eilandje met alleen maar metershoge cactussen wat we ook hebben bezocht, alsmede de beroemde zoutheuvels voor de export. Tijdens de lunch boden Felix en de andere chauffeur eindelijk hun excuses aan en gaven toe dat het hun fout was en verzochten ons geen klacht in de dienen, omdat ze anders hun baan kwijt zouden raken. Om 14:00 uur zijn we in Uyuni aangekomen. Conclusie: trip is een aanrader en chauffeurs moet je geluk mee hebben. In Uyuni hebben we gelijk een busticket voor de volgende dag gekocht naar Potosi, de zilvermijnenstad en tevens de hoogste stad (niet plaats) van de wereld. De volgende dag, 9 mei, verjaardag Erik, begon niet zoals gehoopt. Erik kon zijn ouders telefonisch niet bereiken, we konden geen geld wisselen omdat de bank opeens niet open bleek te zijn op het tijdstip dat op de deur stond, het ontbijt in het hostel werd een uur later geserveerd dan gepland. Resultaat, we moesten erg haasten om de bus naar Potosi te halen. Busrit bleek vervolgens geen 6 uur maar bijna 8 uur te duren. Welkom in Bolivia en prettige verjaardag. haha!!!! Plannen werkt hier niet, althans houdt een speling van bijna een uur aan en dan werkt het wel. Dit weten we dan ook weer voor de rest van onze trip. In Potosi heeft Erik zijn ouders wel kunnen bereiken (@home in Oldenzaal lag eruit die ochtend). Dat was een van de hoogtepunten van de dag, evenals alle mails die hij heeft gekregen. De rest van de avond was niet bijzonder. We merkten dat we erg moesten wennen aan de vele krioelende bolivianen en tot overmaat van ramp was het eten niet te eten. We hebben maar besloten om op tijd naar bed te gaan en de verjaardag maar te laten voor wat het was. We hadden toch gehoopt op een iets andere verjaardag, maar ja, bijzonder is het wel. Vandaag fit wakker geworden, na twee dagen eindelijk weer kunnen douchen (douchen is geen garantie in Bolivia hebben we gemerkt), lekker ontbeten. We merken dat we nu al aan de bolivianen zijn gewend en hebben vandaag rustig aangedaan. Foto´s gebrand, heerlijk 4 gangen lunch gehad, geld gehaald, was weggebracht, heel veel gemaild en weblog ge-updated. We kunnen er weer tegen en hebben veel zin in Bolivia. Tot zo ver onze update. Foto´s proberen we binnenkort op de site te zetten, maar internet is erg traag. Adios
La Serena, 5 maart 2006 Zie China voor het eerste deel van dit verslag. Om 7.00 Chili tijd op 2 maart geland. Daar de bus gepakt naar het hostel en de eerste woordjes Spaans gesproken. "Dos tarjettas por favor". hahaha. Erg leuke, droge, warme eerste indruk van de stad. De Andes in het zicht met sneeuw op de toppen als je in deze stad met 6 mln inwoners staat is super cool. De dormkamer genomen in een erg leuk en mooi backpackers gebouw. Apart is dat er 1 grote keuken is waar iedereen zelf het eigen eten maakt. Dit hebben we in Azië nergens gezien. Een soort grote overdekte camping met slaapzalen met 8 personen. Dit komt denken we doordat het levensonderhoud in Chili een stuk duurder is dan in Azië. De Peso is de laatste jaren sterk in waarde gestegen en stabieler geworden als gevolg van de verbeterde economie. Chili is dan ook een echt Europees getint land met allerlei verschillende uiterlijkheden op straat. De middag door Santiago gewandeld en om 18.00 vielen onze ogen dicht. Zo´n 48 uur op met 3 uurtjes slaap tussen LA en Lima is niet veel. Om 22.00 even wakker en toen besloten maar door te slapen. Op 3 maart om 8.00 wakker. 14 uur geslapen en we zijn er weer voor ons gevoel. De dag in een park bovenop een berg doorgebracht met geweldig uitzicht op Santiago en de Andes en de route door Chili uitgestippeld. Conclusie is dat we niet de (veel duurder geworden) boot door de ijsbergen van Chili nemen (450 euro p.p.), maar bij Puerto Montt Chili willen verlaten en Argentinië ingaan en via de oostkust van Argentinië (om ook walvissen te zien) naar Patagonië trekken en daar Chili weer ingaan. De weg langs de Chili/Argentinië boarder is niet begaanbaar en zou te veel tijdkosten. Vanuit Patagonië (Ushuaia, zuidelijkste city of the world) vliegen we dan naar Buenos Aires. Volgende dag vroeg opgestaan want we willen 3 dagen naar het strand in Vina del Mar. De bus reis was prima in een comfortabele bus op goede wegen. Tot aankomst in Vina was het heerlijk weer. Echter in Vina en aan het strand hangen allemaal wolken. Waren we voor gewaarschuwd en is een "kwaaltje" van de streek. Komt door de luchtstroom vanaf de Pacific Ocean. Vervolgens besloten dat we dan maar naar La Serena noordelijker trekken. Meer kans op mooier weer en ook strand en ..... pinguins en andere zeedieren in de buurt. De middag in Vina del Mar was echter strak blauw en enige twijfel of we wel weg moesten gaan kwam omhoog. Om 18.00 vertrokken en om 0.00 aankomst in La Serena. Ilse had via de telefoon al een hostelletje gereserveerd. Heerlijk dat dit nu mogelijk is qua communicatie. Prachtig weer in La Serena en dus een volledige stranddag voor ons. Echter het lezen van de LP van Argentinië gooide enig roet in onze reisplanning. De walvissen die we aan de oostkust van Argentinië wilden gaan zien zijn er alleen tussen juni en december, om te bevallen. Dus de oostroute zou dan wel erg lang en saai worden en enigzins zinloos. Toch maar de dure boot door de ijsbergen van Chili, want de andere optie (met de bus 40 uur over bar slechte wegen) is eigenlijk geen optie. Maar dan hebben we nog maar 7 dagen om in Puerto Montt te komen. De boot vertrekt namelijk 1 keer per week alleen op maandag. Balen. Na denkwerk, discussies en weer denkwerk besloten om dan maar over 2 weken de boot te nemen. Nu hebben we weer de tijd om onze route en al het prachtige dat Chili te bieden heeft rustig zonder "gestress" te beleven. Morgen nog een dag strand (hopen we althans qua weer) en dan dinsdag naar de pinguins en andere zeedieren. Chili begint en dat voelt heerlijk. Adios, Erik en Ilse Pucon, 13 maart 2006 De dag rustig begonnen. Geen strand, omdat we ondanks onze zonnebrandfactor 30 zijn verbrand gisteren. In de hospedaje 3 nederlanders ontmoet en gesproken. Boodschappen gedaan (voor 40 euro!!!!! erg duur dus realiseren we ons achteraf) en de middag in de tuin in de zon gezeten en de LP van Chili en Argentinie gelezen. Heerlijke pasta gemaakt in de keuken van de hospedaje en tickets voor de bus La Serena - Santiago en Santiago - Curacautin gekocht. De volgende dag met een busje opgehaald en samen met nog 7 anderen richting Caleta de Choros voor het RN (Reservation National) Pinguino de Humboldt, waar we Isla Choros en Isla Damas gaan bekijken. We hopen pinguins, zeehonden te zien en een mooie omgeving en met erg veel geluk ook dolfijnen. En we hadden geluk. Prachtig, enerverend, spannend en cool om wel 15 dolfijnen langs, onder, voor, achter de boot te zien meezwemmen. Ze schieten uit het water en weer onder, dus mooie foto´s zijn niet gelukt. Nog een uurtje op Isla Damas geweest en toen terug. De reis duurt ca. 1,5 uur met de bus en tevens lekkere lunch gehad. ´s Avonds lekkere pasta salade gemaakt, championsleague (juventus-bremen) bekeken en internetten. Navimag heeft gereageerd op onze e-mail en we lijken de 20e met de boot te kunnen. Op 8 maart ´s ochtends om 8.30 bus genomen naar Santiago. Daar ´s middags bij Navimag de tickets voor de ferry Puerto Montt - Puerto Natales geregeld, gegeten bij Mc, door Santiago gezworven, cd met foto´s gebrand en om 22.15 met de nachtbus naar Curacautin. 7.00 aankomst in Curacautin, hotelletje gevonden, ontbeten en vervolgens naar de touristoffice gegaan ivm trip naar PN (Parc National) Conguillio. Bij touristoffice kregen we te horen dat itt de LP meldt alleen op maandag en vrijdag bussen naar het park rijden (balen). Alternatief: dure taxi heen en terug (25.000 pesos heen en 25.000 pesos terug). Keurig afgezet waar we onze hiking van in totaal 20 km wilden starten. Aangegeven stond 10 km in 3 uur. Nou niet voor ons. Binnen 2 uur waren we al op het keerpunt en besloten om ons in te schrijven voor de 4-daagse in Nijmegen deze zomer in Nederland. Het keerpunt bleek in de sneeuw te liggen op de top van een berg. De eerste keer sneeuw in Chili dus. De vulkaan met sneeuw (Lliama vulcano), het kristal heldere meer en het geweldige uitzicht waren de dure taxi rit zeker waard. De volgende dag via Temuco naar onze volgende bestemming, Pucon, gegaan. Prima bussen, hoewel de bus vanuit Curacautin een lokale was, met staande mensen. In Pucon een hospedaje naast het busstation genomen. Erg gastvrije mensen (Claudio en vrouw). Direct de vroege tour naar Vulcano Villarica geboekt voor morgen en het plaatsje verkend. Een touristisch klein plaatsje aan een mooi meer. Helaas erg bewolkt en dus geen zicht op de vulkaan die we morgen gaan beklimmen. Op 11 maart om 4.15 wekker, wakker worden, klein ontbijtje en om 4.50 in de bus die ons ophaalde bij de hospedaje. Carlos, een Braziliaan van zeker 50 jaar en 2 duitsers, Gunter en Inge, en gids Jorge waren de andere reizigers. Rond 5.30 aangekomen op het basiskamp van 1.400 meter. Erg bewolkt, koud en winderig en we moesten beslissen of we de vulkaan wilden beklimmen of de beklimming verplaatsen naar de volgende dag. De gids vertelde ons dat het te doen was, maar wellicht zwaar en weinig mooi uitzicht. Volgende dag was eigenlijk geen optie ivm verwachte regen, dus ...... we gaan gewoon omhoog. In het donker met hoofdlampjes voor 3 personen beginnen we de tocht. Het hoofdlampje van Gunter en Ilse zijn al snel leeg en dus wordt het even extra lastg lopen. Rond 7.00 zijn we tussen de wolken en wordt het lichter, echter de zon komt pas rond 8.00 op. We lopen rustig, want Carlos is niet het sportieve type. Rond 8 uur is het nog erg bewolkt en dus geen prachtige zonsopkomst met uitzicht op de vulkaantop. Tevens nu de sneeuwijzers met pinnen onder gedaan, helm op en pikhouweel in de hand. vanaf nu lopen we alleen nog maar in de sneeuw. Super gaaf en spannend gevoel, want de sneeuw is gewoon keihard bevroren ijs en dus vallen betekent vele meters naar beneden glijden/vallen, want stoppen is dan lastig en dus is het erg belangrijk hoe je de pikhouweel gebruikt om je meer stabiliteit te geven tijdens het lopen en hoe te gebruiken tijdens een eventuele val. Om 10 uur lunch en de wolken trekken weg, de zon komt in beeld evenals de geweldige witte vulkaantop met telkens rokende krater. Superb!!! 11 uur en Carlo raakt uigeput. Jorge besluit om hem niet verder mee te nemen naar de top en dus omlopen om een windvrije plek tussen de lavastenen te zoeken voor Carlos. Intusen wordt het drukker op de vulkaan, wij zijn niet meer de eerste groep die de top bereiken. 12 uur zijn we er. Geweldig gevoel. Zo hoog en prachtig uitzicht. De Lliama vulkaan in het PN Conguillio waar we gisteren waren 200km verder is prima te zien, evenals de Lanin vulkaan waar we over een paar dagen zullen zijn in Argentinie. De rook van de vulkaan stinkt vreselijk en is erg slecht voor je gezondheid. Echter tussen de rook hebben we twee keer toch nog een lavauitbarstinkje omhoog zien komen uit de krater. Echt een cool en wauw gevoel. Rond 13 uur naar beneden, dus glijden als een rodelaar zonder wieltjes. Er zijn gleuven in de sneeuw gemaakt om doorheen te glijden en dat is na 10 seconden angst echt supergaaf. Binnen 50 minuten zijn we beneden. De speciale broek met leer op de kont zorgt voor extra snelheid en dat was te merken. Wederom wauw, maar toch erg nat van de opspattende sneeuw. rond 15 uur terug in de hospedaje met het duitse stel mee om de door hen gemaakt foto's te branden. We hadden alleen de kleine camera meegenomen en de batterij was na 1 foto op. Zo stom van ons. Bij de Canon hebben we altijd extra batterijen en kaarten bij ons, maar de kleinere Casio gebruiken we weinig en dus niks extra bij ons. Na 3 mislukte pogingen (o.a. stroomuitval in Pucun en te snele cd-rom voor cd-romdrive) eindelijk de foto's op de cd-rom, eten en om 20:30 uur slapen, moe maar voldaan. De klok wordt om 0:00 uur een uur terug gezet en dus extra slaap. Rond 8 uur wakker met spierpijn in de linkerarm en -borst voor Erik. Niet gewend om zijn linkerarm te gebruiken en bij het klimmen loop je zigzaggend omhoog, telkens met de pikhouweel prikkend in het ijs/sneeuw aan de kant van de berg. Vandaag lekker relaxen. Boodschappen doen, ontbijten, lezen, internetten, boodschappen doen, lunchen, lezen, boodschappen doen, eten (maken) en om 20:00 uur met nog 6 hospedajegasten naar de hotsprings. 6 warme baden in de natuur waar we tot middennacht zijn gebleven en bier, wijn hebben gedronken. Erg relaxed. Om 2.00 uur weer terug en de hospedaje en naar bed. De volgende dag op tijd uit bed, omdat we de planning hadden om met de bus naar San Martin de Los Andes in Argentinie te gaan. Helaas bleek alleen op maandag geen bus te lopen naar San Martin, dus besloten om nog maar een dag in Pucon te blijven en te relaxen. Was erg slecht weer, dus veel binnengezeten en met de andere backpackers in de hospedaje wederom een erg ontspannen dag gehad. Vandaag wel naar San Martin en dus here we come Argentina. We hebben er zin in. Adios, Erik en Ilse EINDELIJK......FOTO UPDATA. ZIE CHINA VOOR DE LAATSTE 2 WEKEN DAAR. ZIE CHILI VOOR ONZE EERSTE INDRUKKEN DAAR. El Chalten (Argentinië) 31 maart 2006 Zie tevens Argentinië, want een groot deel van deze update gaat over Argentinië. De komende maand zal ook vooral Argentinië zijn, dus voorlopig zijn de pijlers gericht op de zuidelijkste stad van de wereld, de tango, boca juniors en andere typische Argentijnse zaken. Chau. De 14e maart vertrokken uit Pucon en Chili voor even achter ons gelaten. Door het Andesgebergte zijn we met de bus gehobbeld naar San Martin de Los Andes in Argentinië. Prachtige natuur, maar de wegen zijn van grind en leek op die richting Xiahe in China. San Martin is een duits achtig wintersport plaatsje met schattige houten huisjes. We hebben hier heerlijke beef de chorizo (sappige, dikke biefstuk) gegeten voor 4 euro. Muy Bien. Volgens ons is er weinig verschil tussen Argentinië en Chili. Zelfde mensen, zelfde natuur, zelfde taal, alleen mucho goedkoper. We hebben hier een dag heerlijk gewandeld, van het uitzicht genoten en zijn de volgende dag richting Bariloche vertrokken. Voor de reis verwijzen we naar de rit hiervoor. Bariloche is een copy van San Martin, maar dan alles veel groter. Vooral het meer (Nahuel Huapi lago). Tevens staat het bekend om de chocola en daarvan hebben we ruimschoots genoten. Al 2 weken trouwens, dus puistjes zijn overal omhoog gekomen, evenals gewicht, dus ff afkicken, hetgeen Ilse slecht afgaat. Jaja, nog steeds dezelfde snoepkont als voorheen. We hebben 2 dagen heerlijk gewandeld. Af en toe een behoorlijk pittige klim ertussen, maar zoals al eerder geschreven, we zijn intussen ervaren wandelaars. Tevens inkopen gedaan: Nieuwe backpack voor Ilse (oude scheurde steeds verder in), EINDELIJK een spijkerbroek (de argentijnen zijn zo modebewust, evenals veel andere jongere reizigers, dat Ilse zich underdresst voelde in onze praktische, afritsbare, sneldrogende kleding en dus moest er een moderne spijkerbroek worden gekocht), wandelsokken, sjaal voor Erik, ondergoed, muts Ilse en regenbroeken (laatste dingen voor de naderende Torres del Paine tocht). Tevens zwangere Linda op MSN en webcam aangetroffen. Superleuk om haar te zien met dikke buik. Afgesproken om in Puerto Montt (weer in Chili) met de gehele familie via msn en de webcam te chatten. Dit was erg leuk in Puerto Montt. Charles, Beppie, Matthijs en Linda bleken nog niets verandert, hetgeen we ook niet hadden verwacht. Leuk en goed gevoel aan overgehouden, mede omdat we de webcam ook na Linda´s bevalling willen gaan gebruiken. Puerto Montt is een saaie havenstad, waar je alleen maar komt om op de Navimag Ferry te stappen. Ook Erik aan een moderne spijkerbroek geholpen en veel foto´s op de weblog kunnen zetten door een snelle computer. De Navimag Ferry was leuk om te doen, maar wel prijzig voor wat wij er voor terug kregen. Veel is namelijk afhankelijk van het weer. Goed, droog weer betekent veel op het dek zitten in de zon, walvissen spotten, van de bergen en gletsjers genieten e.d. Dit hebben we alleen de laatste dag gehad. De andere dagen vooral binnen gezeten, hetgeen overigens erg gezellig was. Rudolf en Petra uit Friesland hebben we namelijk ontmoet en het klikte goed. Ook qua drank (tempo en hoeveelheid hahaha). We hebben hierdoor en 1 zware heftige nacht op open zee (met klapperende kast en wcdeuren, vallende backpacks, overgevende mensen in andere cabines en een bed waar je door de hoge golven bijna uitviel) te weinig slaap gehad. Ilse heeft zelfs in kennelijke toestand die nacht over een ontsnappingsplan bij een zinkend schip liggen nadenken. haha. Op het eerste gezicht meer iets voor Erik, maar gelukkig beiden niet zee- en alcoholziek geweest. Na 3 dagen boot in Puerto Natales aangekomen en de eerste uren echt zeebenen gehad. Stilstaan leek onmogelijk. Direct dezelfde dag alles gekocht, gehuurd, ingeslagen voor de Torres del Paine trekking van 4 dagen. Ja, we gaan de beroemde en beruchte 'W'-track lopen in het prachtige PN Torres del Paine. 4 dagen lopen met backpacks, 3 nachten camperen en veel afzien. De omgeving was echt zo verschillend, de bergen en bergtoppen schitterend, afwisselend met eeuwig sneeuw, riviertjes, gletsjers, watervallen, wilde paarden, lama´s en ontelbaar veel vogels, zonsopkomsten en -ondergangen, miljoenen sterren in de nacht en het zuiverste water gewoon uit de rivier drinken. Onvergetelijke dingen, evenals de zere benen, ruggen, schouders, heupen (van het liggen op veel te dunne matjes in de tent), voeten, tenen, enz. De ochtend was echt telkens weer zwaar om op te starten. Klam en stram, 4 dagen niet douchen, 4 dagen tent op en afbreken, zelf eten maken op een gasstoofje, wind en regen trotseren, maar vooral ook zon en voortreffelijke uitzichten en vaak gezellige mensen die hetzelfde meemaken en dat geeft toch een band, zullen we maar zeggen. We hebben tijdens deze tocht Fernando en Anna ontmoet, waar we nu nog steeds min of meer mee samen reizen. Fernando (geboren Chileen) en Anna (geboren Poolse) zijn Australiers en hebben zoals veel mensen ongeveer dezelfde reisplannen als ons in Patagnonie en dat is wel gezellig, leuk en ook handig. We zijn na de Torres namelijk naar Calefate gegaan, waar we de grootste gletsjer van de wereld hebben gezien, met telkens afvallend ijs. Met ons 4'en een Renault Clio gehuurd en op pad gegaan naar Gletsjer Perito Moreno. 14 km lang, 5 km breed, 55/60 meter hoog. Als je er staat kun je het je amper voorstellen. Zo veel ijs, zo blauw, telkens een andere kleur blauw door ander licht inval en verschillende dichtheid/concentratie van het ijs en het geluid dat je hoort als er ijs afbreekt. Superb. Na tevens een dagje relaxen zijn we nu in EL Chalten gearriveerd om de komende 2 dagen een dag hicking te maken door het FitzRoy gebied. Net als Perito Moreno heet dit het PN Los Glacieres. Het beloven wederom 2 geweldige dagen á la Torres del Paine te worden als we de mensen mogen geloven die het al hebben gelopen. Nu alleen telkens vanuit EL Chalten in een Hostel en dus geen zware backpack met tent, 4 dagen voedsel e.d bij ons, maar gewoon een dagrugzak. Algemene indruk tijdens Chili en Argentinië: Veel, veel, (te) veel straathonden; Alle rassen door elkaar ge***** en ze vinden het erg leuk om Erik (de hondenvriend haha) te pesten door achter hem aan te blijven lopen. Voelen honden dan echt angst?; Leven in Chili is veel duurder dan in Argentinië (door de economische crisis 3 jaar geleden) en veel meer westers dan we hadden verwacht; Bussen lopen op tijd en zijn nog luxer dan in Nederland; Zondag is volgens katholiek gebruik echt bijna alles gesloten en weinig mensen op straat; Scholieren lopen allemaal in schoolkleding. Meisjes zoals de Britney Spears-look en jongens als echte heertjes; Patagonië is qua natuur nog echt puur natuur. Heerlijk rustgevend en je kunt echt dagen 'van de wereldbodem' verdwijnen als je wilt; Israelische reizigers zijn niet onze vrienden en zullen dat ook nooit worden; Waar hun arogante houding vandaan komt weten we niet, maar het feit dat ze vriendjes van Amerika zijn en zich onaantastbaar achten heeft er volgens ons zeker iets mee te maken; Uiteraard zijn er altijd enkele uitzonderingen en die hebben we ook wel getroffen; Mensen zijn rustig, vriendelijk (geen BBQ tangen hier. haha), behulpzaam en maken zich niet druk, ook de serveersters in een restaurant dus niet; De auto´s zijn of geweldig groot, nieuw en gaaf of het trabant type (oude peugeotjes, fiatjes) met scheuren in de ruiten en overal deuken; Het reizen in Chili en Argentinië bevalt echt super goed. Het is echt een aanrader voor jong en oud. Goed bereisbaar, eventueel met campers, geweldige nationale parken, aardige mensen, goed eten, goede wijn en we hebben nu ook echt het gevoel een stuk relaxter te reizen. Af en toe een dagje relaxen, gewoon naar buiten kijken in Patagonie (want overal waar je kijkt zijn bergen, sneeuw, meren) en op naar het volgende plekkie. De komende weken (maand april) zal Ushuaia (zuidelijkste stad in de wereld), Buenos Aires, de noordelijk gelegen en grootste waterval van de wereld (incl. Braziliaanse kant), Cordoba, Mendoza en de hierboven noordelijk gelegen plaatsen worden aangedaan. Het weer zal warmer worden en de cultuur die we tot nu toe nog niet echt hebben gevoeld zal hier meer aandacht krijgen. Adios. Erik en Ilse Potosi (Bolivia), 10 mei 2006 Vervolg van Argentinie: Op 4 mei zijn we ´s ochtends met de bus vertrokken uit Salta en Argentinie om naar San Pedro de Atacama in het noorden van Chili te gaan. De route door de Andes was erg indrukwekkend met als ¨hoogte¨punt 4800 meter boven zeespiegel. Prachtig, maar echt wennen aan de hoogte en Ilse kreeg last van kortademigheid. Uiteindelijk in San Pedro de Atacama (ligt midden in de woestijn) afgezet. Er zaten nog twee nederlandse stelletjes ( Jan en Olga en Mark en Kim) in de bus en samen met hen hebben we een hostalletje gevonden en de tour naar de Tatio geisers de volgende ochtend en de tour naar de maanvallei voor de volgende middag geregeld en ´s avond gezellig samen gegeten. De volgende dag om 3:30 uur uit bed voor de tour naar de geisers. Erg vroeg en erg koud (-7 Celcius). Van 2400 meter boven zeespiegel naar 4300 meter was evenmin een pretje. Kortademigheid en draaierig alsof je je bewustzijn verliest. Om 6:00 uur aankomst bij de Tatio geisers om daar de zonsopkomst te gaan zien. Helaas hebben Ilse, Kim en Olga de zonsopkomst niet echt meegemaakt. Allen geveld door de hoogte. Draaierig, misselijk en Kim moest zelfs overgeven van de hoogte. Een eng gevoel om de controle over je lichaam door de hoogte te verliezen. Gelukkig knapt Ilse tegen 10:00 uur weer op en kon ze nog genieten van de fantastische geisers en het landschap. Kim is helaas nog steeds ziek als we weer terug zijn in San Pedro. De planning was om samen met Kim en Mark de 3 daagse tour naar Uyuni in Bolivia te doen (Jan en Olga zaten op het einde van hun reis en gingen weer terug naar Santiago). Dit ging dus niet door en dus hebben we alleen de tour geboekt voor de volgende dag. ´s Middags zijn we helaas zonder Kim vertrokken naar de Death Valley en vervolgens naar Valle de la Luna om daar de zonsondergang te bekijken. Erg geslaagde dag vonden we. Zie Bolivia hierna. Adios.
Yangshuo, 29 januari 2006.
In Sapa de 2e middag doorgebracht in een kroeg omdat het te koud was ergens anders. Dan maar aan de alcohol, waar de ammaretto Ilse en de Cola Malibu Erik redelijk warm wisten te houden. Een fanatiek potje mens-erger-je-niet deed de rest. Ilse nam revanche op haar eerdere verlies partij van de dag er voor. Dat we zelf muziek mochten draaien was een leuke bijkomstigheid. (Tanja: De Dijk hebben we daar nog even overgedaan na oudjaarsnacht.)
De volgende dag hanging around, en Sapa bleek echt erg klein. Toen gelukkig een snelle computer gevonden en veel mooie foto's van de Canon op de web-log kunnen plaatsen. Het vertek uit Sapa was boeiend???!!! Bij vertrek reed de chauffeur echt op 1 cm na achteruit in een ravijn. Totdat Ilse en een tot dan toe alleen maar zingende, neuriende Amerikaan doorhadden hoe ver de bus van het randje was en keihard stop riepen, met beide een rode kop van de spanning. Leuk begin van de bustocht van 1 uur naar Lao Cai, waar de trein naar Hanoi vertrok. De bus zou in Nederland maximaal 15 personen mogen vervoeren, doch bij ons gingen er nadat er allerlei stoeltjes werden uitgeklapt in het gangpad 29 mensen in + allerlei bagage (ivm TET, chinese nieuwjaar nemen alle vietnamezen cadeau's mee voor familieleden). De kou was ineens verdwenen en de ramen besloegen. De chauffeur reed vervolgens op de wegen die nog al kronkelden erg hard. Volgens ons een beetje stoer doen, hetgeen tot gevolg had dat er al snel 3 in plasticzakjes overgevende vietnamese vrouwen in de bus zaten. Erik moest vervolgens snel de MP3 speler op doen, om alle nare geluiden niet te horen. (erg slecht voor de toestand van zijn maag namelijk. Kwaaltje dat hij van zijn moeder heeft geerfd).
Om 21.15 in de trein waar het super druk was. Allemaal reizende Vietnamezen ivm TET. Op enig moment voor vertrek zaten er 7 mensen in onze cabine voor 4 personen. Later bleek dat deze mensen geen treinkaartje hadden voor de cabine. Uiteindelijk zijn er 3 vietnamezen vertrokken uit onze cabine en was de rust wedergekeerd. Om 5.00 aankomst in Hanoi en naar het hotel gewandeld. Thom (de vriendelijke hotelhostes) en de schoonmaakster wakker gemaakt, de was afgegeven, gedouched, treinkaartje en Chinees geld ontvangen en Hanoi doorgewandeld (slippers gekocht, CD Rom gebrand, boodschappen gedaan). Om 18.30 naar de voorstelling van de Waterpuppets gegaan. Erg leuk om mee te maken.
De volgende dag uitgeslapen, want we waren erg moe na de treinreis uit Sapa en de laatste dingetjes in Hanoi gedaan. We zijn naar het Mausoleum van Ho Chi Minh gewandeld. Het was gesloten, maar we waren toevallig net op tijd voor de wisseling van de wacht. (zoals op Buckingham Palace). Het is een erg groot, schoon, statig gebouw en plein met veel bewaking. De vietnamezen zijn idolaat van deze man en dat is in ieder huis, winkel, hokje te zien. Overal afbeeldingen van deze, voor de historie van Vietnam, erg belangrijke man.
Om 17.00 uur opgehaald door een taxi en om 18.30 uur met de trein vertrokken. Daarvoor nog ff paniek, omdat bleek dat we nog een officieel treinkaartje moesten halen. Waar????? Naar het hotel gewandeld op ons aankoopbewijs en daar bleek dat we op het treinstation iemand waren misgelopen die de treinkaartjes voor ons had.
2 leuke Engelse dames in de cabine aangetroffen. (1 van Sri Lankaanse afkomst) en gezellig gepraat. Rond 23.00 in Dang Dong (grens) aangekomen en moesten we uit de trein. Het duurde al met al een uur voordat we Vietnam echt hadden verlaten. Trein weer in, nadat Erik zijn reisformulier weer had ingevuld. Die van Ilse was achtergebleven in HCMC omdat Erik zijn bagagetas in Hong Kong was achtergebleven. Erik zijn reisformulier zat bij de grenscontrole in Dang Dong in het paspoort van Ilse, maar dat hadden de controleurs niet gezien. Goede, strenge controle???? Niet dus. Vervolgens rond 0.00 in Ping Xiang (China) weer stilstaan. Het duurde meer dan 2 uur om alle formaliteiten geregeld te krijgen. Het meisje van Sri Lanka kreeg allerlei vragen over haar paspoort, haar ouders, geld, e.d. Wij kregen vragen over onze Lonely Planet. Kent die man dat dan echt niet? We hadden de indruk dat hij bang was voor negatieve of politieke informatie over China ofzo. Uiteindelijk geen probleem, ook niet met een kopie van een John Grisham boek, die voor 4 euro te koop zijn in Vietnam.
Uiteindelijk pas rond 3.00 uur vetrokken en slapen.......... Echter om 6.15 aankomst in Nanning, waar we allemaal moesten uitstappen. Waarom? Weten we nu nog niet. Grote bagagetassen moesten we laten staan en de trein rijdt vervolgens voor onze neus weg. Erg verwarrend en hilarisch voor alle reizigers. Om 10.00 mochten we weer de trein in, waar onze bagage nog aanwezig bleek te zijn. Verder verliep de reis naar wens. De indruk was dus chaotisch en de communicatie verliep allemaal erg stroef. Echter die Chinezen wisten achteraf dondersgoed wat er allemaal moest gebeuren. We werden zelfs gewaarschuwd toen we bij Guilin (onze eindbestemming) in de buurt kwamen. Prima geregeld dus.
Nadat we om 14.30 in Guilin waren aangekomen konden we vervolgens bijna direct met de bus naar onze bestemming Yangshuo. De bus was goed, de straten waren rustig, behalve het vuurwerk dat al overdag werd afgestoken, het was namelijk oudjaarsdag in China. In Yangshou aangekomen hebben we ons hotel, dat we al hadden gereserveerd in Vietnam ivm het Chinese nieuwjaar en de verwachte drukte, ondanks de straatnamen die echt onleesbaar zijn (chinese tekens) redelijk snel gevonden. Ingecheckt en de straat opgegaan. Wat een geweldig leuk, schattig plaatsje (slechts 300.000 inwoners en dat is erg weinig voor Chinese begrippen). Leuke kroeg gevonden, goedkoop, lekker Chinees biergedronken van 11%!!!, junkfood (pizza, hamburger) genuttigd en in de hotelkamer genoten van enkele dvd's, die we mochten meenemen van de hotelreceptie. Yangshuo lijkt op Halong Bay in Vietnam. De individuele bergen, waar er ontelbaar veel van lijken te zijn, maar dan zonder water. Dan om 22.30 weer dezelfde kroeg ingedoken en om 0.00 uur voor de 2e keer dit jaar nieuwjaar gevierd. De Chinezen zijn echt om te lachen en gedragen zich erg (leuk) vreemd. Heel, heel, heel veel vuurwerk, dansen op straat en lachen om de gillende keukenmeiden en ander vuurwerk. Erg leuk om mee te maken. Om 2.00 lagen we met voldoende bier weer in ons bedje.
Volgende dag uitgeslapen, breakfast gehad en Yangshuo verkend. Nog steeds zijn we enthouasiast over Yangshuo. Wat een gezellig plaatsje zeg. De Chinese mensen zijn erg grappig, maar ook erg nieuwsgierig. Niet zij worden bekeken door ons, maar wij worden bekeken door hen. Wij zijn 1 grote attractie, waar we ook lopen en menig keer op de foto gezet en verzocht om met hen op de foto te gaan. Blonde, witte, lange mensen hebben ze zelden gezien in het echt. We hebben de Green Lotus Peak beklommen en het Yangshuo park bekeken en nog enkele andere kleinere bergjes beklommen. Pittig, na gisterenavond en de zware reis vanuit Vietnam nog in de benen. Later in de middag iets gedronken en gids Lylli ontmoet, die ons morgen begeleidt bij een fietstocht van 40 km en overmorgen bij een hiking. Verder een geweldige drakendans (een nieuwjaarsdans tegen het kwade en voor voorspoed en geluk). Elke woning dient een gift af te geven aan de menselijke draak, die hen vervolgens bedankt met een dans. Erg veel spektakel, mede door de harde trommels, en erg spannend voor de kleine kinderen.
Chinese mensen zijn erg beleefd en niet zo opdringerig als de Vietnamese mensen, is tot nu toe onze ervaring. We zijn dan ook een beetje "verliefd" geworden op China. We hopen dat dit heerlijke gevoel blijft gedurende de komende maand. We will see.
Zaijian vanuit Yangshuo.
Dali, 5 februari 2006
De dag, 30 januari 2006, begonnen met een ontbijtje en het huren van mountainbikes. Probleempje voor Erik, want de grootste fiets + langste zadel was nog te klein voor hem. 9:00 uur start fietstocht door de omgeving van Yangshou samen met gids Lilly. Erg leuke ervaring. De omgeving van Yangshou lijkt op Halong Bay in Vietnam, maar dan zonder water. De Moon Water Cave bezocht tussen het fietsen door. Anderhalf uur soms kruipend door de grot met helm i.v.m. stoten hoofd. Het was een leuke ervaring, maar meer ook niet. Varen met bootjes door de Cave was er in tegenstelling wat ons was voorgespiegeld niet bij, i.v.m. de droogte. Tevens hebben we al iets te veel caves van binnen gezien om deze nog bijzonder te vinden. Wat wel erg geinig was, is dat de chinezen in alle bergen en ook in de Water Cave figuren zien. We vonden dat je soms wel erg veel fantasie moest hebben om deze figuren daadwerkelijk te zien. De lunch hebben we samen met onze gids Lilly genuttigd in een farmerrestaurant. We hebben beerfish gegeten. Dit was erg lekker, maar erg pittig. Het is gebruikelijk dat je de hele vis krijgt geserveerd, dus inclusief de kop, want deze blijkt een echte delicatesse te zijn. Nou niet voor ons dus. We hebben de kop van de vis maar aan onze gids gegeven die dolblij werd en ons een aantal keren bedankte voor de vissekop. Vervolgens de tocht voortgezet en 's avonds de vliegticket naar Kunming geboekt, lekker gegeten, dvd bekeken en gaan slapen. Om 24:00 uur wakker geworden van al het vuurwerk. Dit gold eveneens voor de daaropvolgende avonden. De chinezen vieren nieuwjaar ongeveer een week.
Volgende ochtend bleek het te regenen. Balen, want het leek erop dat onze geplande hicking niet door zou gaan. In overleg met onze gids Lilliy hebben we besloten de tocht van 6 uur naar 3 uur te brengen ivm het weer en het late tijdstip dat we uiteindelijk met de bus uit Yangshuo konden vertrekken (13:00 uur). Bij de start van de hicking langs de Li River de boot genomen om de Li River over te steken. Nou, hicking bleek geen hicking te zijn, maar een wandeltocht langs de rivier met af en toe een bergje. Het was uiteindelijk wel een leuke wandeltocht. Tijdens deze tocht vertelde Lilly ons dat de chinezen niet begrijpne waarom mensen van wandelen houden; dit is toch veel te vermoeiend. De chinezen laten zich erg graag vervoeren zoals ook blijkt als we langs de Li River wandelen, de ene boot na de andere passeert ons. In een klein dorpje gegeten bij chinezen thuis, alwaar we dogmeat aangeboden kregen. Vriendelijk bedankt en maart gekozen voor tofu om er maar zeker van te zijn dat we geen dogmeat voorgeschoteld zouden krijgen. De maaltijd was goed en kostte bijna niets, dus Erik gaf een klein beetje fooi, wat ze eerst niet wilden aannemen. Tocht voorgezet richting de rivier waar we de boot terug zouden nemen ivm verkorte hicking. Een kleine 5 minuten nadat we vetrokken waren uit het dorpje werden we ingehaald door de vrouw die onze maalijd had bereid om ons vervolgens een hele grote zak met doppinda's uit eigen tuin mee te geven, waarschijnlijk als dank voor onze 'grote' fooi. Op weg naar de boot werden opgeschikt door een aantal buffels die samen met hun begeleiders terugkeerden naar het dorp. Echter niet wij behoefden te schrikken van de buffels met wel erg grote horens, maar de buffels sloegen op hol en werden achternagezeten door hun begeleiders. Vervolgens een heerlijke, maar soms wel pijnlijke chinese massage genomen van een uur (aanbovelen door gids Lilly).
De volgende dag zijn we vertrokken met de bus naar Ping An. In totaal 150 kilometer waar we 6,5 uur over hebben gedaan. De local buses, die overal stoppen, worden volgestopt met te veel mensen die vervolgens gaan overgeven (lijkt wel een gewoonte te zijn; iedere busreis is het wel raak; Erik zet dan maar weer zijn mp3 speler op). Ook is het erg normaal om levende kippen te vervoeren (geschenk familie i.v.m. het nieuwe jaar). Soms dreigt er een kip te ontsnappen. Dan is er even grote pnaiek in de overvolle bus om de kip weer goed vast te binden aan zijn poten.
Ping An is geweldig mooi en het weer zat ook mee de eerste dag. Na aankomst direct omhoog gewandeld langs de rijstterrassen. Het uitzicht was geweldig door de zon, alleen jammer dat de rijst al geoogst was. 's avonds koelde het erg snel af en was het erg koud. Slaapzakken aan elkaar geritst en erg lekker geslapen op banken die bedden moesten voorstellen. De volgende ochtend regen, regen, regen. We hebben goede regenjassen, poncho's en goede schoenen, dus we trekken er gewoon op uit voor een tocht de we hadden gepland. Dit leek echter in het water te vallen door de msit die binnen 1 minuut al het zicht ontnam. 5 minuten later was de mist weer weg. Dit gebeurde nog een aantal keren die dag. erg fascinerend om mee te maken. Vervolgens een uur verkeerd gelopen en dus weer een uur terug. dit was mede door het weer een erg zware tocht. Uiteindelijk het goede pad gevonden en in een klein minority aangekomen. Daar werden we uitegnodigd om in een huis met de familie te komen eten. Dit hebben we gedaan. Weer een nieuw avontuur. Dat was erg leuk. Hele familie in rep en roer. Er werd ons van alles aangeboden: snoep, fruit, zonnebloempitten en weigeren is onbeleleefd. We hebben daar een hele kip gegeten die in stukken was gehakt met groente en rijst. De kippepoten, het vel en het vet hebben we maar laten liggen. 's Avonds plannen gemaakt om te vertrekken de volgende dag. De weer was de volgende dag nog slechter, dus een goede keuze geweest om weg te gaan. Op het busstattion bleek het een grote drukte te zijn (einde vakantie i.v.m. nieuw jaar). Het bleek dat we pas om 19:00 uur 's avonds met de bus konden vertrekken, omdat alle bussen waren volgeboekt. Gelukkig vroeg om 13:00 uur een vrouw aan ons of wij de tickets wilden ruilen voor de bus van 13:30 uur. Graag en dus wegwezen naar Guilin. Guilin heeft 1,35 miljoen inwoners, maar is toch nog redelijk knus en gezellig. Bij de KFC gegeten en softijs na. Voor het eerst echt fastfood sinds ons vertrek. Volgende ochtend bestond ons ontbijt uit gefrituurde pancakes en deegbroodjes van de straatmarkt. Om 10:00 uur blijkt bijna alles nog gesloten. I.v.m. de kou en de luiheid blijken de chinezen in Guilin geen ochtend mensen. Met een zwarte taxi naar het vliegveld van Guilin gereden om naar Kunming te vliegen. Bij het inchecken bleek ons zakmes nog in de handbagage te zitten. Deze zijn we nu dus kwijt (sorry Charles en Beppie). Vlucht was goed. Aangekomen in Kunming sleeperbus geregeld naar Dali dachten we. Bleek om 7.00 de volgende ochtend de nachtbus naar nep Dali te zijn. Dit was precies waar de LP ons voor had gewaarschuwd en hetgeen we minimaal 5 keer hebben nagevraagd aan de niet betrouwbaar ogende busschauffeur. De sleeperbus zat vol met stinkende chinezen, terwijl ook de bus en de bedden zelf niet fris roken. De tv stond weer eens hard met een comedy, dus 30 lachende chinezen en een vermoeid rakende Erik en Ilse. Tevens vertrok de bus niet om 21.00 maar pas rond 23.45 omdat de bus zo vol mogelijk moet ivm de dollartekens in de ogen van de buschauffeur. Uiteindelijk toch maar met 3 lege plaatsen vertrokken, nadat de gehele bus zo ongeveer van plaats moest verwisselen voor een 3 tal dat naast elkaar wilde liggen, maar uiteidelijk de bus toch niet heeft genomen. Toen we ook nog eens in de nep Dali uit de bus moesten knapte er iets bij ons. Gelukkig hadden 2 chinese en engels sprekende jongens ook deze frustratie en dus met hen als gids een bus naar de echte Dali gevonden. 30 kilometer voor 2 Yuan (20 eurocent) was een koopje dus een beetje geluk.
Dali is echt betoverend mooi aan het Erhai Hu (=een meer) met prachtige bergen en geweldige tempels bovenop deze bergen. De berg hebben we beklommen met 1 van de chineze jongens. Erg aardige kerel. Local food als ontbijt en lunch gehad hetgeen op een te pittige beefstick van Ilse erg goed was.
Morgen nog een dag Dali, dan naar Lijiang (3 dagen) en dan naar Chengdu. Dan beslissen we of we Tibet (de echte rond Lhasa) of iets anders (de nep in Xiahe of iets rond Urumqi) gaan doen.
Sorry voor de erg lange updates van China, maar een week is lang, zeker als je veel reist en dus veel hebt meegemaakt.
Tot volgend weekend??
Chengdu, 12 februari 2006
6 februari, de 2e dag in Dali. We hebben we 's ochtends eerst een "echte" North Face jas voor Erik gekocht + "echte" handschoenen ivm de verwachte aankomende kou in het noordelijke gedeelte van China. Totaal 30 euri's. Geen geld. Ilse kon niet slagen. Vervolgens fietsen gehuurd en naar de 3 Pagodes en het Ermei Hu meer gefietst. Erg mooi, maar vanaf de bergen is het totaal plaatje mooier om te zien. Het fietsen op te kleine fietsen was zwaar, mede door het heerlijk warme weer. Deze hoge temperaturen hadden we echt niet meer verwacht. We hebben besloten om (in China) geen fietsen meer te huren. Het is gewoon niet te doen voor ons lange Nederlanders. De lunch aan het meer bestond uit gebakken kastanjes en mandarijnen. Weer eens iets anders dan een broodje ham/kaas in Nederland. 's Avonds een "real" Low Alpine jas voor Ilse gescoord. Hier viel niet te bargainen, maar de prijs a 28 euro was al acceptabel. Tevens tickets gekocht voor de volgende dag met de bus naar Lijiang, 160 km verder naar het noorden.
De volgende dag dus met de bus naar Lijiang. Voor het eerst (en laatst tot nu toe is gebleken) hebben we een normale busreis gehad. Niet te veel mensen in de bus, goede wegen, goede chauffeur en heerlijk van de mp3 speler genoten achter het glas in de zon.
In Lijiang een taxi chauffeur gevraagd om het telefoonnummer van het hotel van de vriend van Janlyk te bellen. Daar zit Janlyk, de chinese jongen uit Dali (die Australier is, maar ouders uit China en Maleisie heeft), namelijk ook. We hebben een bijzondere band met Janlyk gekregen en hadden afgesproken elkaar in Lijiang weer te zien om o.a. samen de Tiger Leap Gorge te lopen. De taxi chauffeur wist het hotel snel te bereiken en het hotel bleek erg leuk en gezellig en geheel in de Naxi (uit te spreken als Nassi) sfeer, incl. personeel. De hotel eigenaar (Andre, uit Taiwan) en zijn vriendin (uit Korea) bleken super aardig en relaxed. We hebben 's middags door de Old Town gewandeld, vliegticket naar Chengdu geboekt en de omgeving (bergen en weer een meer) bewonderd. De Old Town is heerlijk ontspannen, gezellig, allemaal kanaaltjes, bruggetjes en houten Naxi huizen. We hebben Naxi sandwich en Naxi Baba gegeten voor lunch. Tevens lijkt het alsof we steeds beroemder worden, hoe noordelijker we gaan in China. Echt wederom tig keer op de foto gezet en mensen verdraaien hun nek bij het passeren van ons. We blijven maar lachen en Ni Hao zeggen. De Naxi mensen zijn erg bijzonder en hebben echt een eigen cultuur met traditionele klederdracht, muziek en -dans. 's Avonds was erg bijzonder. We hebben met Andre en vriendin, Janlyk, een jappanner, enkele koreaanse meisjes en Nam (een Koreaan, die net als Andre een tourist was en is blijven hangen in Lijiang en nu leraar engels is en vast in het hotel woont) gegeten, gedronken, gelachen, zonnebloempitten gegeten (doet iedereen daar) en rond een vuurtje gezeten om warm te blijven. Wederom geen cv!!??. We hebben elkaars landen, culturen en eigenaardigheden besproken en dat is erg bijzonder en waardevol. Rond 1.30 in bed, onder een licht kennelijke staat. Volgende dag 6.15 wekker. Oh nee, nu al. Ja, want we gaan met Janlyk, de jappanner en de koreaanse dames naar de Tiger Leap Gorge. Een groot ravijn dat langs een rivier loopt in een prachtig gebergte. We zijn vertrokken om 7.40 en dat was later dan gepland. We zouden nl om 7.30 met een privebusje gaan, want dat was goedkoper en sneller dan de reguliere bus. Nou niet dus bleek later. Onderweg tanken, plassen, drinken en eten kopen, uit het busje om foto's te maken (allemaal Koreaans verzoek). Tevens was de taxi chauffeur een vreemde, alleen maar pratende grappige man, die zachter ging rijden naarmate hij meer ging praten. Bij de plasstop begonnen de remschijven te roken en kon er alleen nog maar met de handrem worden geremd en dus werd er nog voorzichtiger en zachter gereden. Elke bocht naar links ging gepaard met een knarrend geluid. Na over te zijn gestapt in een Tiger Leap Gorge busje en tickets te hebben gekregen (bargain door Korea (studentenkorting, ook voor ons???)). Om 11.00 eindelijk begonnen met de hiking. Deze is te omschrijven als: super zwaar, mede door de hitte, en de mooiste plek op aarde. ONVOORSTELBAAR MOOI!!!!!! We dachten al mooie plekken te hebben gezien, maar deze tocht langs de Gorge slaat alles. Onvoorstelbaar dat de Chinese overheid hier een dam wil laten bouwen om energie te maken middels water. Welke gek bedenkt dat nou. Helaas is de verwachting dat de protesten van de natuurorganisaties weinig zin hebben. Om klokslag 19.30 aangekomen bij Tina's om te slapen. Precies zonsondergangstijd, dus goede timing. Onderweg 2 Australische meisjes ontmoet (Debbie en Emily) en gezamenlijk gegeten en gelachen om de Naxidans door het Naxipersoneel en de andere hotelgasten en met Debbie en Emily een 4 persoonskamer gedeeld. We waren erg vies (zweet, stof). Volgende ochtend ontbeten met ons 9'en en besloten om niet verder te wandelen (mooiste is geweest). Erik besloot niets te doen ivm zere lies en de rest is een afdaling gaan maken naar de rivier. Ilse kwam na 45 minuten ook al terug (zere enkel) en op 3 mensen na de rest ook na een uurtje. Om 13.00 bus teruggenomen en van de Jappanner en 1 Koreaanse afscheid genomen. Op de terugweg met 7 mensen kreeg ons busje een aanrijding van achteren. Grote belangstelling natuurlijk van de Chinezen, want 7 toeristen die een aanrijding hebben is uniek. Ander busje geregeld en allemaal in het hotel van Andre ingecheckt. 's avonds met Janlyk, Debbie, Emily, Andre en vriendin op verzoek van Andre naar een disco gegaan. Nachtclub zeg maar gerust. Erg gezellig, fruitschotel, wodka sprite en bier (veel van alles) en een chinees pokerspelletje met dobbelstenen geleerd en gedaan. De verliezer moest een wodka sprite shotje adje slaan. Wederom laat in bed.
De volgende dag rustig aan ontbeten (Noodlesoup) en de Old Town verder bekeken.
's Avonds nog 1 keer samen gegeten en afscheid genomen van Janlyk en de dames. Janlyk is een zeer bijzondere jongen en iemand waar we zeker nog contact mee zullen onderhouden.
Om 20.00 met de taxi naar het vliegveld gegaan en raadt eens wie de taxi chauffeur was...... idd de Tiger Leap Gorge man. Deze keer reed hij wel prima. Met een klein uurtje vertraging zijn we vertrokken en rond 24.00 in Chengdu aangekomen. Erik met ontzettende pijn in zijn hoofd en achter de ogen. Waarschijnlijk ivm snelle daling en te weinig zijn oren "geklaard". Iets dat hij altijd moet doen, maar door de mp3 speler niet aan heeft gedacht. De liespijn is verdwenen, echter de enkel van Ilse is nog pijnlijk. Hotel gevonden en snel gaan slapen.
Volgende dag naar de grootste Budha van de wereld geweest in Leshan. 71 meter hoog en in een gebergte ingepakt. Erg indrukwekkend als je aan de voet staat. De Plechelmus is er niets bij voor de Oldenzalers. s' Avonds bleek pas hoe groot Chengdu is. Met 4,1 mln inwoners wisten we dat het groot was, maar het contrast met Lijiang was erg groot. Hier allemaal lichtbakken van Samsung, Canon e.d. en echt de uitspraling van een Metropool. Leuk voor even, maar we willen echt snel verder in China. De volgende dag om 7.40 met een taxibusje naar het Panda reservaat. Iets waar we al lang naar hebben uitgekeken. Om 8.00 begint het voederen en daarna slapen die geweldige beesten de hele dag, dus dan is er weinig te zien. We hebben met volle bewondering en genot naar de Panda's (nog maar 1.000 op de wereld aanwezigen ca. 80 in dit reservaat) gekeken. Ze planten zich niet snel voort, want ze maken niet snel contact met andere Panda's (waarom is nog steeds niet echt zeker bekend), vervolgens hebben ze weinig tot geen zin in sex om zich voort te planten en ten slotte sterft een deel snel na de geboorte, mede omdat de Pandamoeder geen flauw idee heeft bij de eerste geboorte was er aan de hand is. Geen natuurlijk moederinstinct dus. Bij de 2e bevalling blijken ze juist ontzettend veel moederinstinct te hebben. Snelle leerling dus. We hebben prachtige foto's gemaakt en zijn erg blij dat we deze hoofdmascotte van de Olympic Games in 2008 in Beijing in het eggie hebben gezien. Hoe sloom en knullig ze er soms ook uit zien. Ze zijn om te knuffelen, hetgeen we dan ook hebben gedaan met een 3 jaar oude Red Panda, die kleiner blijven de dan bekende zwart-witte. Een tegenvaller is dat we geen treinkaartje naar Lanzhou of Xian konden boeken op korte termijn (allemaal vol). We zitten dus als het ware een beetje vast in deze metropool en we willen hier weg. Nu maar weer een duur vliegreisje naar Xian geboekt. Tijd is geld en dat blijkt maar weer eens. China heeft zo veel te bieden en we willen zo veel meer zien dan de Chineze Amsterdamse steden. Dan maar goedkoper eten en in Zuid-Amerika iets beknibbelen.
We hebben besloten om Tibet maar een andere keer te doen samen met Nepal. Eind oktober 2006 ofzo. hahaha. Nu na Xian naar Xiahe (wonen procentueel nog meer Tibetaanse mensen dan in Tibet zelf), dan naar Datong en dan naar Beijing. Vervolgens 3 dagen eerder dan 1 maart 2006 naar Hong Kong ivm aflopen van ons visum. We hebben Vietnam eerder verlaten dan gepland en mogen slechts 30 dagen in China zijn. Hong Kong is geen China, dus zien we Hong Kong en wellicht Macau toch nog.
Enkele opvallende zaken aan Chinezen na 2 weken China:
- Chinezen roggelen, spugen, slurpen en boeren (ook dames);
- De openbare toiletten hebben geen deuren, dus je ziet iedereen rustig op de hurken rokend poepen;
- Ze blijven vriendelijk;
- Kinderen zijn vaak al relatief dik. Vaak enigst kind (ivm 1 child program) en hierdoor vaak verwend;
- Ze kruipen als het enigzins kan voor in de rij;
- Ze kleden zich saai. Dames mogen niet veel van zichzelf laten zien. Jas aanhouden en niet je tanden laten zien. In de disco bleek anders overigens, of ze hadden trainingpakken aan;
- Het eten is erg spicy. Niets voor Charles dus. hahaha;
- Men eet Noodlesoup als ontbijt. Een soort Bami in heet water met peper dus.
Allemaal een happy valentine dinsdag en lexie een prettige verjaardag morgen.
Special for our Aussies from Perth: Thanks for the wonderfull time in and around Lijing. Extra thanks to Janlyk for his helpfull words in Chinees and nice thoughts about the world en it's cultural differences. You are a special guy at a age of 23. We know for sure that you will have a nice future. Enjoy your freetime and good luck in Seattle at the Microsoft Office. We are sure that you will make some new friends there.
Wondering is we see eachother again somewhere at this globe.
Erik en Ilse
Datong, 21 februari 2006
We zijn om 12.40 gevlogen naar Xian. Goede vlucht, bus naar centrum genomen en naar het hotel gewandeld in de buurt van het bus- en treinstation. We hadden namelijk gepland om over 2 dagen met de trein naar Lanzou te vertrekken. Ingecheckt en toen naar de kamer gegaan. "Heb jij de Lonely Planet, Erik?" "Nee." Waar is de LP? Niet in de hotelkamer, terug naar de receptie en daar ook niet. Onze conclusie, dan is de LP gestolen tijdens het inchecken. Camera/video opnames van het hotel bekeken en geconstateerd dat Ilse de LP in haar tas stopt en naar boven loopt. Onze conclusie, de LP is op de trap gevallen en iemand heeft het meegenomen. Dat is echt ####. Onze reisbijbel is weg!!!!! Xian, Lanzhou en de rest maar copieeren uit de LP van een ander, want in China zijn geen LP's te koop, althans alleen een gecensureerde versie. Vervolgens naar het treinstation gegaan. Op het treinstation is het 1 grote chaos. Weer 1 van de laatste officiele dagen van de Springfeesten. Iedereen wil terug naar huis. Zonder LP kunnen wij ons niet verstaanbaar maken en dus terug naar het hotel. Wellicht dat de manager van het hotel, Jim Beam, iets kan regelen. Hij schrijft in het Chinees op wat we willen en geeft ons morgen wellicht zijn LP. Ilse komt van de kamer terug met ......... onze LP. Gevallen tussen de backpack en flightback en dus toch in de hotelkamer. Hoera. Jim verteld ons dat loket 10 op het treinstation een engelse verkoper heeft en dat klopt. Samen met zijn tekst in het chinees krijgen we 2 treinkaartjes, echter pas voor 15 februari 's avonds. Snel slapen na met 2 Nederlanders en een Australier bier te hebben gedronken in de hotelbar. Volgende dag met de locale bus naar de Terracotta Army. Was leuk, maar niet meer dan dat. Viel dus eigenlijk een beetje tegen, mede omdat er lang niet zo veel beelden zijn opgegraven dan wij dachten. 's Middags geinternet en om 17.00 met Vincent en Frederique (de 2 nederlanders in het hotel) in het hotel afgesproken om te eten en te drinken voor hun vertrek die avond. We hebben hen tijdens onze LP crisis ontmoet en we hebben weer een erg leuke avond gehad met hen.
's Ochtends uitgeslapen en door de regen in Xian gewandeld. Saaie dag en om 22.32 de trein naar Lanzhou genomen. Reis verliep prima. In Lanzhou aangekomen de volgende ochtend om 7.00 wilden we direct een treinkaartje halen voor de 19e naar Datong, maar wederom choas, drukte en loketten die pas om 7.30 open gaan. Een vriendelijke dame wees ons het juiste loket. Na ca. 15 minuten kregen we door dat er werd voorgekropen helemaal vooraan in de rij en dat we dus eindeloos konden gaan wachten. Dus Erik ook maar naar voren en ja hoor.... iemand vooraan laat (soms tegen betaling) mensen voorgaan, inclusief politie en leger mensen. Corrupte zooi dus, maar dan zelf ook maar meedoen en voorgekropen en 2 tickets voor de 20e gekregen. De 19e was vol. Vervolgens als een speer met de taxi naar het busstation voor Xiahe. Daar werd ons na hulp van vriendelijke reizigers duidelijk dat er door de sneeuw geen bussen reden. De loketmensen zijn erg bot en onvriendelijk. Morgen om 7.00 konden we het weer proberen. Weer ff balen dus. Hotel in Lanzhou genomen en geconstateerd dat hier helemaal niets te beleven valt. Alleen sneeuw en een KFC. Heerlijk gegeten. Echter hebben we het gevoel dat we na Xian nu ook in Lanzhou een dag lopen te niksen en dat terwijl de dagen al zo kostbaar schaars zijn in China.
17 februari om 7.00 op het busstation en voila een ticket naar Xiahe. De busreis was weer eens drama door telkens stoppen voor nieuwe mensen, spugende, neusafvegende (aan de stoel) en roggelende chinesen en erg slechte weg. 261 km in 9 uur!!! Om 17.00 in Xiahe een erg leuk hotel gevonden met de vriendelijke Tara als gastvrouw en gelegen aan de Labrang Monestary. Direct de 3 km lange pelgrimstocht langs de prayerwheels gelopen en op tijd naar bed, want het was erg koud en geen verwarming. Om 18.30 was echter ook het hele dorp uitgestorven. Er zijn denken we 5 toeristen hier inclusief ons zelf. Duidelijk off season hier door de kou. -7 graden celcius. De volgende dag de Labrang Monestary en alles er om heen bekeken. De sfeer, cultuur, geloof en gebouwen in de zon, maar rond het vriespunt, bekeken. Erg indrukwekkend was het bidden voor aanvang van de dienst van 12.00. Zo'n 150 monks hard op biddend in fuchia rode doeken als kledij. Dit is wat we hoopten te zien en op te snuiven. Besloten dat we de volgende dag naar Lanzhou zouden terug gaan omdat we de trein van maandagmiddag de 20e niet wilden missen. Weer problemen om een kaartje te krijgen voor de bus die dag, want die lijkt vol, althans de "snelbus". De volgende ochtend maar om 7.00 naar het busstation gegaan en bekeken of we toch weg konden met de "snelbus". "Snelbus" niet, "slowbus" wel. Echter naar Linxia en daar overstappen naar Lanzhou. Naar Linxia was prima, maar koud. Om 10.45 al vertrokken in Linxia naar Lanzhou en toen begon het drama. Om 17.00 kwamen we aan in Lanzhou. 130 km in meer dan 6 uur!!!!!!! Een bomvolle bus met ook mensen die 6 uur hebben gestaan. 3 keer over moesten de staande mensen eruit ivm politiecontrole. Dit bellen ze elkaar door en dus lijkt alles ok. Bij een tussenstop maakte Erik een toiletstop op straat en wordt belaagd met een BBQtang door een kwade chinees, terwijl iedereen op straat plast. Gevolg een dikke duim en een diepe snee in de hand. Bloed en bijna flauw gevallen in de warme bus. In Lanzhou direct hotel gepakt en de wond erg goed verzorgd en gedesinfecteerd. Hopelijk valt de schade mee en gaat het niet ontsteken. Die dag was door de vakantieweek na de Spring echt de laatste vakantie- en reisdag voor de chinezen + alle studenten. Langs de weg zijn zeker nog 500 mensen niet meegenomen door de bus. De verliefdheid op China is nu een beetje over. Het land en de omgeving zijn prachtig, even als de relatief kleine plaatsen en de minorities, maar in de grote steden denkt iedereen alleen aan zichzelf en dus aan geldverdienen. Er is geen lach meer bij. Jammer hoor. Tevens beginnen we ons een beetje te irriteren aan de mensen die recht voor je gaan staan en je schaamteloos 5 minuten kunnen aanstaren en over je praten. De engels sprekende kinderen zijn leuk, maar de viese oude mannen die naar Ilse loeren niet.
De volgende dag 's ochtends uitgeslapen. De wond lijkt niet te ontsteken en Noodlesoup + knakworst als zelfgemaakt ontbijt gehad. Tevens meer eten en drinken ingeslagen voor de treinreis van 22 uur naar Datong die middag. Het was daar volgens het weerbericht gisteren -19 graden. De treinreis was prima. Goede slaapcoupe, prima 2 medegasten en veel gelezen (Erik heeft Papillon uitgelezen. Erg mooi en leuk boek. De film wel ooit gezien, maar vergeten hoe of wat. Ilse De King of Torts uitgelezen. Saai en voorspelbaar boek.) en geslapen. In Datong vanochtend direct een trip naar de Yungang Caves en Hanging Monestery geboekt voor morgen, treinkaartjes voor morgenavond in de nachttrein naar Beijing en hotel gevonden. Alles met hulp van een touristbureautje op het treinstation, die eerst gesloten bleek, maar na lastige communicatie met chinezen aldaar en bellen bleek toch nog iemand op te komen draven. Erg aardige en goed engelssprekende man. Heerlijk.
We zien uit naar de bijzonderheden van morgen. Lekker georganiseerd en dus geen drukte en stress meer voor ons. Geen bussen meer in China deze reis. Ook een heerlijk vooruitzicht. Beijing nadert. Prachtig. En Hong Kong. Weer lekker warm, dus ook lekker naast de prachtige skyline. Daarna Santiago waar we heerlijk even aan het strand gaan liggen. Kortom, we kijken ontzettend uit naar de komende tijd, want de afgelopen week was ons iets te enerverend.
CU vanuit Hong Kong of Chili volgende week.
23 februari, Beijing, FOTO UPDATE CHINA
La Serena, 5 maart 2006
22 februari 2006 in Datong noodlesoup plus appel als ontbijt. Vervolgens met nog 6 anderen de tour naar de Hanging Monastery aangevangen. Een Australische jongen kwam net van Chili, Argentinie, Bolivia en Peru??? Erg toevallig, maar waar. Enkele nuttige tips gekregen over o.a. Chili en de Inca trail. The Monastery was erg gaaf en mooier dan we vooraf hadden verwacht. Zo hoog (50 meter) gebouwd tegen een rotswand aan is indrukwekkend knap gemaakt. Daar heerlijk gelunched en met de bus naar de Yungang Caves. Deze caves betsaan over circa 500 meter uit allemaal Budha-achtige beelden. We hadden al wat caves en budha's bekeken, maar zoveel en zo mooi bij elkaar is een meesterwerk geweest om te maken. Zeker voor die tijd, circa 1000 AD. Heerlijk om zo'n dag georganiseerd te doen en niet na te hoeven denken of we wel de juiste bus hebben genomen. We konden om 22:32 uur met de nachttrein naar Beijing. Dat is mooi ivm onze tijdplanning. Na de tour een KFC gezocht, maar niet gevonden en dus weer noodlesoup gegeten. Nog even geinternet om de tijd te doden voor het vertrek. Ilse voelde zich niet lekker (buikpijn, misselijk) en in het treinstation, 45 minuten vopor vertrek met een hardsleeper (eerste keer),komt de noodlesoup eruit en knapt ze weer iets op. Voor de eerste keer overgegeven in haar leven en dat nog wel in China. De hardsleeper was erg hoog en krap, maar prima te doen en ook veilig genoeg. 7:00 uur Beijing. Keurig 100 mensen in een rij op het vliegveld op een taxi aan het wachten??? Is dit China wel??? Ja hoor, heerlijk. De taxichauffeuse kent ons hotel niet en weet het met de kaart van Vincent en Frederique nog steeds niet te vionden. Wij weten het wel en laten ons in de buurt uitzetten en lopen zlef verder. In het hotel worden we in het engels begroet, een verademing. Driect voor de volgende dag een hiking tour over de Great Wall (10,5 km) geboekt van Jinshanling naar Simatai. Tassen uitgepakt, gedouched, ontbeten en naar het Tianamensquare en de Forbidden City gewandeld. Erg indrukwekkend, met name de grote foto van Mao boven de poort van de Hemelse Vrede (ingang van de Forbidden City). Volgende dag 7:20 uur trip naar de Great Wall, 3 uur in de bus. De hiking was geweldig. 10,5 km in 4 uur ivm met de stijle niet door de overheid gerestaureerde muur. Geweldig uitzicht als je de muur kilometers voor en achter je over de bergen ziet kronkelen. Soms handen en voeten moeten gebruiken om de muur te kunnen trotseren. Leuk Australisch stel ontmoet waat we 's avond in het hotel mee hebben gegeten en gedronken. 25 Februari uitgeslapen, ontbeten, metro plus bus gepakt naar the Summer Palace. Het weer was prima en weer hebben we genoten van de bijzondere gebouwen en tuinen uit de tijd van de keizers. Helass net geen tijd meer om de Lama tempel (grootste Tibetaanse tempel buiten Tibet) te bekijken. 's Avonds Peking eend gegeten. Als je in Peking bent, hoort dit erbij. Peking eend is vet, heel heel heel erg vet. Het sausje had een vreemde smaak en was erg machtig en de pannekoekjes waar je samen met springunions de eend inwikkelt, waren smakeloos. Bovendien werd Ilse (nog niet helemaal gezond na haar overgeefactie op het station in Datong) erg misselijk na enkele hapjes en was het eten ook nog erg duur. Duurste eten in 2 maanden tijd. Peking eend....... Voor ons nooit meer. 4:45 uur de wekker en naar het vliegveld ivm onze vlucht van 7:00 uur naar Hong Kong. De Vlucht + ontbijt was erg goed en om 11:15 geland in Hong Kong. Wat een metropool zeg. Allemaal wolkenkrabbers en overal engels sprekende mensen en engelse tekens. Heerlijk dus. Het is wel allemaal veel duurder hebben we direct gemerkt. Ons Guesthouse in Kowloon is de duurste die we gehad hebben en stelt helemaal niets voor. 3,5 meter bij 2,5 meter en op de 7e (van de 15) etage van een flat. We wisten dat we een guesthouse en geen hotel zouden nemen ivm de dure prijzen, maar voor een hotelprijs in zo een armzalige boel terecht te komen hadden we niet verwacht. We raken echter snel gewent aan deze andere omgeving. De mensen zijn niet echt China qua uiterlijk maar meer India en Sri Lanka. In het begin zagen we overal potentiele zakkenrollers en zo ivm de handelaars cultuur en de "copy watchers, rolex, breitling" fluisteraars op elke hoek van de straat. We hebben Kowloon verkend en hebben lekker westers gegeten en op tijd naar bed. Volgende dag om 4:30 wekker omdat mijn lieve zwangere zusje jarig is en nu rond 21:30 wel thuis zal zijn na de carnavalsdag in Oldenzaal. Het belletje wel leuk en direct pap en mam kunnen spreken die op "visite" waren. Verder geslapen en bij de Delifranche ontbeten en de ferry genomen naar Hong Kong Island aan de overkant van Kowloon. Met de Peak Tram naar de Victoria Peak voor het mooie uitzicht. Echter slecht zicht ivm het regenachtige weer. Toch leuk om te doen. Beneden weer door de straten geslenterd, de sfeer geproefd (winkeltje in, winkeltje uit, marktje op, marktje af) en toen het echt hard begon te regenen een coffeebar ingedoken om echt koffie te drinken en thee voor Ilse natuurlijk.
De volgende dag weer veel regen en het was een mix tussen even naar Hong Kong Island en de shopping malls. De avond in een spaghetti restaurant doorgebracht en klaarmaken voor de trip naar Chili de volgende dag. Hebben we ook echt zin in, want Hong Kong in de regen stelt niet veel voor.
1 maart 13.15 vertrek uit Hong Kong naar Los Angeles. De vlucht was, met veel turbulentie in het begin, prima. Erik vond Qantas echter nog beter dan Cathay Pacific. Om 9.30 LA tijd geland na ca. 12 uur vliegen. Echter door de datumgrens en dus nog steeds 1 maart. Maar nu 3 uur eerder en dus waren we jonger dan toen we uit Hong Kong vertrokken, zoals de piloot zo mooi vertelde. Toen begon de Amerikaanse Security ellende. Allerlei formulieren ingevuld, toen na meer dan een uur in de rij te hebben gestaan bleek dat we de verkeerde formulieren hadden ontvangen van een stewardess. Die van de bewoners van LA, die echter exact dezelfde vragen kende als die van de "buitenlanders", alleen een andere kleur had. Opnieuw invullen en snel door de controle. Eerst nog even de linker- en rechter vingerafdruk + irisscan en pasfoto laten maken, vragen beantwoorden over onze reisplannen en waarom we 6 maanden niet werken en de backpacks zoeken. Door de lange wachttijd waren de tassen al lang van de bagagebanden gehaald en dus via via naar de Cathay Pacific opslagruimte. Tassen gevonden en weer door allerlei douaneformaliteiten om naar Chili te gaan. Precies op tijd en met enige zweetdruppeltjes op het voorhoofd hebben we om 12.35 het vliegtuig gepakt. Geen eten en drinken gehad of ook maar iets van LA gezien. De vlucht met Lan Chile ging eerst naar Lima (Peru) en na een uurtje wachten (wandelen in de transithal) door naar Santiago. Om 7.00 Chili tijd op 2 maart geland.
Zie Chili voor verder verslag tot nu toe.
We zijn er!!!!!
Ho Chi Minh City, 3 januari 2006
We zijn goed aangekomen vandaag, 3 januari 2006 om 10.30 lokale tijd.
Goede vluchten gehad. Veel meegemaakt. Vertraging van 1 uur op schiphol door zieke passagier en een kapotte achterdeur van het vliegtuig.
In Hong Kong in 30 minuten uit het vliegtuig van Qantas, door de douane, boardingpas regelen en naar een Gate zo'n 20 minuten verderop. Dat dreigde niet te lukken, maar er stond een autootje klaar met chauffeur om ons naar de Gate van Cathay Pacific te brengen.
Wat een gestressde, drukke en chaotische mensjes daar, ook in het vliegtuig.
Ook die vlucht was goed, maar dan nog door de douane in Ho Chi Minh City. Duurde allemaal erg lang. Dan de bagage en ja hoor........geen bagage van Erik. Na lang wachten maar naar een balie gegaan en daar bleek dat zijn bagage nog keurig in Hong Kong stond. Effe balen, maar we weten nu waar het is en naar verwachting zal deze vanavond naar ons hotel worden gebracht.
Vervolgens was de hoteltaxi nergens te vinden bij de aankomsthal. Toen zelf maar een taxi geregeld en direct in 25 minuten de hectiek van Saigon gezien. Wel 100.000 brommertjes en scooters in een half uur. Ongelofelijk. Iedereen rijdt door elkaar, verkeersregels lijken er niet te zijn. Je moet gewoon zo hard mogelijk de straat over rennen / rijden en er zijn erg veel mensen met mondkapjes op.
De eerste indruk is dus dat Ho Chi Minh City echt een Metropool is en zeker niet het mooiste is wat wij gaan zien de komende maanden.
We hebben na aankomst zo'n 2 uur gedut, gedouched en omgekleed en merken dat de temperatuur van ca. 27 graden erg klam en benauwd aanvoelt, terwijl er geen zon te zien is.
Groeten allemaal, wij hebben net geld gehaald en gaan straks lekker eten en dan op tijd de koffer in, in onze heel behoorlijke hotelkamer.
Tam Biet, oftewel doegie.
Donderdag 5 januari 2006, Ho Chi Minh City.>
>We hebben nu 2 dagen door deze wereldstad getrokken. Het is nog hectischer
>dan een ieder zich voor kan stellen. Verkeersregels zijn er echt niet en het
>is levensgevaarlijk als je de straat moet oversteken.
>Het eten is erg lekker, op 1 foute keuze van Erik na. Chicken Curry soep, te
>eten met stokjes???!!!
>De bagage van Erik is trouwens dinsdagavond idd aangekomen in het hotel rond
>21.30. We lagen eigenlijk toen al bijna te pitten, maar waren toch enigzins
>gerust gesteld dat de tas er was.
>We hebben geen last gehad van een oosterse jetlag, dus wel prima kunnen
>slapen. Eigenlijk kunnen we de hele dag wel slapen, maar dat zal wel
>overgaan straks. Het weer is namelijk erg drukkend en zonnig en warm, dus
>het kost allemaal nog veel energie om aan de omstandigheden te wennen hier.
>
>Verder veel gewandeld door de stad en vandaag de Cu Chi tunnels bezocht. Na
>een poging te hebben gedaan om een tunnel door te "lopen" bleken we toch
>echt te groot. De indruk die 2 dagen Ho Chi Minh City achter laat is toch
>vooral de verschikkelijke oorlog die het land jarenlang heeft meegemaakt.
>Verder is hier weinig bijzonders te zien.
>Het War Remnants Museum heeft gisteren een verpletterende indruk
>achtergelaten. We werden er echt stil van. De meest verschikkelijke foto's
>hebben we gezien. Echter weten we nu ook dat de Amerikanen niet de enigen
>waren die verschikkelijke dingen hebben gedaan. De Vietnamezen hebben in de
>jaren daarvoor elkaar ook behoorlijk gefolterd, gepijnigd en vermoord. Dit
>in combinatie met de Cu Chi tunnels die de Vietcong hebben gebouwd en
>gebruikt en de overige beelden van de oorlog die we aldaar hebben gezien, is
>de Vietnam oorlog het enige dat ons heeft "geboeid".
>
>Het leven is hier zoals verwacht en gehoopt erg goedkoop. Een diner voor 2
>personen ad. 3-5 euro inclusief drank is niet duur te noemen. Je moet echt
>oppassen dat de fooi niet hoger is dan het eten zelf.
>De excursies zijn wel prijzig, dus daar zullen de meeste Vietnamese Dongs
>naar toe gaan, hoewel die travel agencies het liever in US Dollar hebben.
>Echter een 2 daagse trip naar de Mekong Delta voor 23 dollar p.p. inclusief
>eten en overnachting bij locals in een huis valt toch echt wel mee. Alles is
>relatief zo zie je maar weer.
>Morgen en zaterdag gaan we de hierboven beschreven trip naar de Mekong Delta
>maken. We gaan naar My Tho, Ben Tre, Can Tho en Vingh Long. We zullen dus
>bij locals slapen en allerlei rijstvelden zien, boottripjes maken, floating
>markets bezoeken en traditionele werkzaamheden bekijken.
>
>Tot zover maar weer en tot volgende week, als we terug zijn van de mekong
>delta en richting Dalat en dan Nha Trang gaan. Dalat voor de natuur en
>waarschijnlijk raften en Nha Trang om aan het strand te liggen.
>
>groeten uit Saigon.
>
6, 7 en 8 januari 2006. Ho Chi Minh City, (My Tho, Ben Tre, Vingh Long, Can Tho)= Mekong Delta, Mui Ne en Nha Trangh
De Mekong Delta was erg leuk en gezellig. Verschillende mensen ontmoet en veel info over en weer uitgewisseld. Ook over Nepal en China, dus was erg praktisch voor ons. We hebben over verschillende rivieren gevaren en voelden ons soms net in de gondels van Venetie of grachten van Amsterdam, maar dan in een tropische, prachtig groen omgeving. De mensen waren volledig op het toerisme ingesteld en bracht op zich weinig verrassingen voor ons. Het slapen bij de locals in een houten/rieten hutje was leuk, romantisch en spannend, want allemaal insecten en muskietos. En hier zijn Ilse en vooral Erik niet dol op. Gelukkig hing er een muskietennet. Erik was echter in eerste instantie niet helemaal overtuigd van de systematiek van een muskietennet, want: de muggen en spinnen kunnen er toch nog onderdoor omhoog vliegen????
De volgende ochtend rond 6.00 uur na een prima maar korte nachtrust bleek het net haar werk te hebben gedaan en bleken de muggen en spinnen niet slim genoeg om onder het net door te komen. Erik was overtuigd.
De 2e dag hebben we vooral floating markets gezien. De eerste markets zijn leuk, maar bij de 5e verveelt het wel. 's Middags in HCMC aangekomen en weer in ons hotelletje getrokken. De grote rugzak hebben we bij de Tourist Office laten staan gedurende de trip.
De planning was om de volgende dag (8 januari) naar Mui Ne te gaan voor een dag of 2/3 om op een klein strandje lekker bij te komen van de hectiek in de Big City.
8 januari om 7.15 met de bus vertrokken uit HCMC. Rond 12.30 stopten we op een plek die volgens ons nog zo'n 5 km van Mui Ne vandaan was. Hier ging het mis!!!!
Of we moesten niet overstappen, of we zijn verkeerd overgestapt of...... we hebben gewoon niet goed opgelet met onze slaperige gedachten. Maar na een lunch van 30 minuten zijn we weer verder gereden. Na in de bus beide in slaap te zijn gevallen voor ons after lunch dutje realiseerde Erik zo rond 15.00 uur dat we nog steeds in de bus zaten. Dat is wel vreemd voor nog zo'n 5 km. Het bleek dus dat we al richting Nha Trangh waren en dat is zo'n 300 km noordelijker. Balen, wat gaan we nu doen. Willen we terug naar Mui Ne en hoe, gaan we nu direct naar Dalat of gewoon maar naar Nha Trangh. Het werd het laatste, want ook daar zijn prima stranden, alleen de kans op mooi weer is daar in deze tijd minder groot en de buschauffeur kon geen Engels en dus wisten we niet of direct uitstappen tot een groot probleem zou leiden qua vervoer naar Mui Ne of Dalat.
Nu in Nha Trangh zijn we blij dat we deze keuze hebben gemaakt. We hebben net weer delicious gegeten. We zijn echt een beetje verslaafd geraakt aan Fried Rice, Steamed Rice, Salat, Spring Rolls, Noodles met allerlei vegetables en meat. Alleen hier geen kip te bekennen ivm vogelgriep. Erik heeft de chopsticks redelijk onder controle als hij er goed bij nadenkt. Ilse heeft ze alleen onder controle als ze er niet bij nadenkt. Mooi stel bij elkaar en erg gezellig en spraakzaam aan tafel tijdens het eten zullen jullie wel denken. hahaha.
Het is hier onvoorstelbaar hoe netjes en zacht de scootertjes rijden. En hoe weinig in vergelijking met HCMC. We realiseren ons dat we nu de cursus 'hoe steek ik een straat over' niet meer nodig hebben en dat we de drukte van HCMC zullen missen als kiespijn.
Tot slot nog een paar aardigheidjes:
- De graftombes van familieleden wordt in de eigen rijstvelden geplaatst;
- Je ziet veel mannetjes met verrijdbare weegschalen om je te laten wegen voor een paar dong;
- Er zijn nog steeds 'na'feesten ivm kerstmis en oud en nieuw. Leuk soort kermis in HCMC gisteravond met heel veel lampionnetjes;
- Ze rijden als gekken in de touringcarbussen en toeteren de hele weg door. We hebben vandaag zo'n 4 bijna ongeluk ervaringen gehad. Op de laatste meter wijkt onze bus gewoon naar de linkerberm, omdat er iemand tijdens onze inhaal actie ons tegemoet komt rijden, de in te halen auto rechts van ons rijdt en we dus alleen nog maar naar links de berm in kunnen. Onvoorstelbaar gevaarlijk.
- Er wordt echt overal gebouwd. Aan wegen, nieuwe hotels, kantoren, bruggen. Het is echt BOOMING hier en het zal ons inziens niet lang duren voordat het hier echt Westers is. Jammer, maar voor een land en volk dat erg hard werkt voor hun geld, verdienen ze het wel om hun land en economie echt op te bouwen na tientallen jaren van oorlog en communistische onderdrukking. Er is derhalve intussen sprake van economische vrijheid, maar geen politieke vrijheid. Tevens is corruptie aan de orde van de dag.
Doei en tot na Dalat denken we.
Hue, 17 januari 2006
Wij hebben na vertrek uit Nha Trang in Dalat de meest fantastische dagen tot nu toe meegemaakt (10, 11, 12 en 13 januari). Na aankomst op 10 januari 's middags een beetje te voet de stad verkent, waarbij een markt het centrum van de stad is. Tevens een hikingtocht naar Lang Bian Mountain geboekt bij een goed bekend staande organisatie. 's avond hebben we met een mannetje (Chon heet hij) tijdens ons eten gesproken over de geschiedenis en cultuur van Vietnam en tevens over de mooie omgeving en de mogelijkheden om dit te bekijken. Hij bood aan om op een niet touristische wijze samen met zijn broer ons de omgeving en cultuur van Dalat te laten zien. Dat hebben we dus voor 12 januari gepland.
11 januari dus een hiking (wandel/trackingtocht door de bergen) gemaakt met ons 2en en een gids. Van 1500 mtr in Dalat naar de top op 2169 meter. Door pineforest en regenwouden. Echt super zwaar, maar op de top een lunch, prachtig uitzicht en mooie foto's en zeker de moeite waard. Terug was nog lastiger (zelfde weg, maar naar beneden is moeilijker (lees:gevaarlijker) en dus kwamen de touwen er aan te pas om ons op gladde en steile gedeeltes naar beneden te laten glijden. Foto's met de kleine camera gemaakt kunnen jullie al bekijken via de link op de web-log. Hopelijk kunnen we binnenkort ook de mooiere foto's van de spiegelreflexcamera aan jullie laten zien op de web-log link.
12 januari dus apart met Chon en zijn broer Hoe op pad geweest. Zij hebben ons op 2 motorbikes de mooie authentieke plekjes laten zien van de omgeving van Dalat. Daar waar dus (bijna) geen toeristen komen. Een Gladiolen plantage (pap en mam, voor de 4-daagse van volgend jaar????), de Thee plantages, waarbij de groene thee en along thee verschillend zijn. We hebben tevens bij een fabriek dit gehele productieproces mogen bekijken. We waren echt een bezienswaardigheid. Echt aapjes kijken. Ilse werd door de dames aldaar betast aan lichaam en haar. Ze vinden blanke en blonde mensen erg aantrekkelijk. Vervolgens de koffieplantages bekeken en toen de Tiger Waterfalls om ook te lunchen. Erg mooi allemaal. 's middags een pagode bekeken, 2 keer een flat tire gehad en weer gemaakt. De gaatjes in de banden fixen ze op precies dezelfde wijze als in Nederland. Er zijn dus overeenkomsten. Nog een artisjokkenplantage bekeken en verder van de mooie omgeving genoten. Aan het einde van de middag bij zijn moeder op de strawberryplantage geweest. Erg indrukwekkend en bijzonder om mee te maken. Geweldige foto's van de authentieke moeder en omgeving gemaakt.
We hebben nu gezien hoe mooi Vietnam is op een manier zoals wij ons dat hadden voorgesteld bij vertrek uit Nederland.
Echt onbeschrijvelijk (hoewel we dat hier wel proberen voor jullie) mooi.
Volgende dag via Nha Trang (waar we 's middags eindelijk even op het strand hebben kunnen liggen) naar Hoi An vertrokken. We hebben vanuit Nha Trang de nachtbus genomen en dus geen kosten voor overnachting gehad. De nachtbus was voorin voorzien van een TV met DVD speler en een groep Vietnamese, Chinese of Japanse mensen. In ieder geval hebben we verplicht enkele uren naar een onverstaanbare, keiharde comedie serie moeten kijken. Ach ja, hoort er bij.
Hoi An staat bekend om de kleermakerskunsten. En dat bleek.
Zelden zo veel kleermakershopjes bij elkaar gezien. Ilse loslaten zou betekenen dat ik 3 dagen alleen door Hoi An had kunnen lopen, dus een compromis zorgde voor een aangenaam verblijf hier. Zowel voor Ilse (kleren, kleren, kleren) als voor ons huis (dat hebben we ook nog in Nederland) leuke dingen gekocht. Deze dingen + thee uit Dalat laten we vandaag verzenden naar Nederland. Afhankelijk van het gewicht per boot (goedkoper, maar duurt 4 maanden) of per vliegtuig (duurder en duurt 3 weken).
Verder een middag aan het strand gelegen, na op 2 veel te kleine fietsen erg komisch door de straten van Hoi An zo'n 4 kilometer te hebben gefietst. Heerlijk om zo noordelijk (midden Vietnam, maar nu meestal matig weer) toch nog zon mee te pakken. Zal denken we echt wel de laatste zon in Vietnam zijn.
Tevens onze eerste bekende tegen gekomen. Ook nog iemand uit Oldenzaal. Vooraf denk je dat je toch nog wel ergens een bekende van je zult zien, maar dat dit na 2 weken al in Vietnam gebeurt in een restaurantje aan het water (waar er 100 van zijn) is toch echt toeval. Lars oude Nijhuis, oud klasgenoot van Ilse wilde eten waar wij ook zaten. Erg leuk gepraat en afgesproken dat we een dag later samen zouden gaan eten. Was erg gezellig en hij heeft ons enkele goede tips aan de hand kunnen doen over Chili, Peru en Bolivia waar hij in het verleden al is geweest. Lars heeft minder tijd voor Vietnam, want heeft maar 3 of 4 weken en gaat nog naar Laos (naar Robbert Jan Lassche, ook wel bekend bij de meeste Oldenzalers onder ons, die daar een gezinnetje heeft intussen en ook een eigen bedrijfje). Hij doet bijna dezelfde route als wij, maar dan sneller en dus vertrekt hij een dag eerder richting Hue dan wij.
16 januari nog een beetje aanrommelen, mailen, post versturen, een mooie brug bekijken en hopelijk 'smiddags nog weer even zon.
Vandaag naar Hue met de bus gereden. Mooi weer en een mooie oude Citadel aangetroffen. Morgen vanuit Hue de Demilitarized Zone van uit de oorlog bekijken. Erik is ook een boek aan het lezen over de Vietnam oorlog. De Sorrow of the War hetgeen erg indrukwekkend is en in detail de meest gruwelijke drama's beschrijft.
Ten slotte hebben we gisteren in Hoi An met kippenvel en emotie gezeten toen we over het zeer plotseling overlijden van Bastiaan de Jong hoorden. Bastiaan is een voetballer van het 3e elftal van De Esch en een bekende van ons. We willen zijn familie, vrienden, elftalgenoten (is Erik zelf eigenlijk ook een beetje) en andere direct betrokkenen van De Esch ontzettend veel sterkte wensen en help elkaar door deze bizarre tijden. Je hebt elkaar nodig weet ik uit ervaring.
Vervolgens horen we dat Oma Hazewinkel onverwachts heeft moeten vechten voor haar leven. Vocht achter de longen, hetgeen benauwdheid opleverde en een bloeddruk van 265 deed haar in coma raken. We wisten dat ze van het leven kan genieten, maar dat ze op volgens mij 87 jarige leeftijd nog zo veel wils- en levenskracht heeft is indrukwekkend en we zijn er trots op en erg blij mee. Hopelijk hersteld ze weer en zal ze de geboorte van Linda haar kleintje en onze terugkeer met alle besef meemaken.
Wij realiseren ons nu des te meer hoe belangrijk het is om van het leven te genieten, elk moment van de dag. En dat doen we.
Tot later vanuit Hanoi.
Sapa, 24 januari 2006
We hebben op 18 januari de DMZ (demilitarized zone) bekeken met een bustour. Niet heel erg veel bijzondere dingen gezien, hoewel de Vinh Moc tunnels nog echt vanuit de oorlogstijd waren. In de Vinh Moc tunnels leefden de Vietnamese mensen, terwijl in de Cu Chi tunnels (nagebouwd) werden gebruikt door de VC om de Amerikanen aan te vallen. De Vinh Moc tunnels zijn dan ook hoger.
De DMZ ligt rond de Ben Hai river en is eigenlijk een strook van 5 km aan beide kanten van de rivier die Noord en Zuid Vietnam scheidde in die tijd. In de DMZ (niemandsgebied mocht dus eigenlijk niet gevochten worden, maar het tegendeel was waar).
Verder enkele bekende punten vanuit de oorlogstijd bekeken, waaronder een Amerikaanse basis van destijds.
Het algemene gevoel is erg bijzonder gedurende zo'n dag. Je bent echt op plekken waar daadwerkelijk mensen hebben gestreden, gevochten en zijn vermoord, nog geen 30 jaar geleden.
Tijdens de dag kwamen we een jongen uit Schotland tegen die 3 maanden door China had gereisd. Met hem hebben we 's avonds afgesproken. Erg gezellige Schot die zeer enthousiast was en ons helemaal in de China stemming heeft gebracht. We waren namelijk ook net bezig om de Lonely Planet van China te lezen. Dus erg praktisch ook nog.
Volgende dag in Hue doorgebracht binnen de muren van de oude Citadel en de daar aanwezige nog bestaande gebouwen. De Emperial Enclosure werd echt gebruikt tot de laatste Nguyen Dynasty. Zo veel echt oude gebouwen heeft Vietnam niet meer agv de oorlog en dus wel de moeite waard. Om 17.30 de nachtbus naar Hanoi genomen.
Om 8.00 goed en wel bij het hotel/guesthouse aangekomen, waar zoals ons was gewaarschuwd iemand stond die ons mededeelde dat het guesthouse vol was. Deze nep medewerker genegeerd omdat we via e-mail zeker wisten dat we er terecht konden. Hier hebben we 's ochtends direct alles geregeld voor de komende 7 dagen, tot en met 27 januari, ons vertrek richting China. Verder de walkingtour vanuit de LP gelopen en aan het Hoam Kien Lake gezeten.
Op zaterdag 21 januari 's ochends vertrokken voor 2 dagen en 1 nacht naar Halong Bay. Daar aangekomen zijn we met de boot vertrokken, alwaar we ook op zouden overnachten. Wennen aan het weer, was namelijk wel koud op de boot. 2 Caves bezocht (erg indrukwekkend). 's Avonds gegeten, gedronken (met een leuke Canadese jongen en een Autralisch meisje) en vervolgens geslapen (kakkerlak ontdekt in de badkamer en gevangen onder een brandspuit). Volgende ochtend om 8.30 zaten wij al in de Kajak om een aantal caves te bezoeken, die enkel en alleen met een kleine boot konden worden bereikt. Ook apen gezien in de bomen (alhans door Erik, want Ilse had haar bril niet op). 's middags terug gereden met bus naar Hanoi om 's avond om 22.00 de nachttrein naar Lao Cai te nemen. De nachttrein was nieuw voor ons, maar de softsleepers bevielen ons goed. Samen met 2 Vietnamezen (denken we althans) in een cabine geslapen.
Rond 6.30 vanuit Lao Cai naar Sapa gereden met de bus. Ingechecked in hotel en vervolgens met onze gids en een meisjes uit Vietnam en een jongen uit de Fillipijnen een tocht van 10 km gemaakt door de bergen, langs rijstvelden en via minority dorpen. Het was echt een geweldige ervaring. Ondanks de mist en het druilerige weer hebben we wel erg mooie foto's kunnen maken. In een minority dorp heeft Erik nog een Shirt gekocht (hand made). De mensen zijn erg gastvrij en realiseren zich intussen ook dat er geld valt te verdienen aan de toeristen. De minorities worden genegeerd door de Vietnamese regering. Ze hebben geen recht op de healthcare en andere sociale voorzieningen. Elk dorpje heeft zijn eigen volkje en klederdracht. Kinderen moeten naar een eigen school, maar werken vaak liever om geld te verdienen (voor het gezin). De bedelaars geven we dan ook nergens geld. Het zou de mensen alleen maar stimuleren om te blijven bedelen. Wel hebben we hier en daar geld gedoneerd aan scholen en ziekenhuizen. Dat geld wordt zeker goed en zinvol besteed.Tevens lijkt het alsof ze de engelse taal redelijk machtig zijn, maar ze copieren alleen maar klanken van de touristen en kunnen het dus niet schrijven. Ze trouwen vaak al rond hun 13e en kunnen vervolgens aan kinderen beginnen. Na terugkomst rond 15.00 uur gedouched en jaja, ons eerste spelletje mens-erger-je niet gespeeld.
's avonds hebben we gegeten en eigenlijk direct gaan slapen, omdat het te koud was om in het hotel niet in bed te liggen. CV hebben ze dan ook echt nog nooit van gehoord. Sapa is namelijk een dorp dat lang bij de regering niet onder de aandacht is geweest. Echter recentelijk (door de prachtige omgeving?? en de touristische aandacht??) is er veel in geinvesteerd om de infrastructuur en voorzieningen (hotel e.d.) op peil te brengen. Het is nu een erg gezellig stadje met een centrale markt (waar hebben ze die niet).
De volgende dag (vandaag) om 9.00 vertrokken (met een beetje spierpijn hier en daar) voor wederom een wandeltocht/tracking naar minority dorp Cat Cat en later op advies van de gids naar Ta Phin. Daar hadden we bij aankomst direct 20 Red Zoa People (minority volkje) vrienden. Door 1 van de vrouwen uitgenodigd om in haar huis op te warmen. Daar hebben we iets (tasje met veel kleuren) van haar gekocht ivm de gastvrije ontvangst. Ze zijn erg vriendelijk en spreken aardig engels.
Morgen nog een dagje in Sapa (hanging around en hopen op beter en warmer weer) en dan morgenavond met de nachttrein terug naar Hanoi. Vervolgens 1,5 dag om ons helemaal klaar te maken voor de nieuwe bestemming, Het Beloofde Land China.
De hopelijk prachtige foto's die we tot nu toe hebben gemaakt met de Spiegelreflex zijn erg lastig op de site te plaatsen. Daarom ook veel met de andere camera gemaakt. Jullie zullen het nog wel zien.
Sapa, Woensdag 25 januari 2006. FOTO UPDATE. LAATSTE VAN VIETNAM.
Yangshuo, zondag 29 januari 2006. Sinds gisteren zijn we in China, dus op web-log Vietnam kan niet meer worden gereageerd. Tot in China???????
